Bloemen op de plek aan de Huissenspolderweg waar Max zaterdagavond om het leven kwam.
Volledig scherm
Bloemen op de plek aan de Huissenspolderweg waar Max zaterdagavond om het leven kwam. © Camile Schelstraete

Stilstaan met alleen maar vragen op de plek waar Max (17) om het leven kwam

VIDEODE GRIETE - Net voorbij de eerste bocht vanuit de Terneuzense wijk Othene, liggen bloemen langs de Huissenspolderweg. Ze markeren de plek waar de 17-jarige Max uit het nabijgelegen De Griete in de nacht van vrijdag op zaterdag om het leven kwam.

De politie heeft de zaak onderzocht en gaat uit van een noodlottig ongeval. Iedereen heeft vragen, maar de mensen die hier langs de weg staan, al of niet om bloemen neer te leggen, ze zijn stil. 

Bosje rozen

Een eind verderop stopt een auto. Een moeder en haar twee dochters lopen op de plek af. Ze hebben een bosje rozen bij zich. Haar oudste dochter kende hem. Zelf wil het meisje liever niks zeggen, haar moeder voert het woord. ,,Je hoort ervan, je volgt het nieuws en als je dan hoort wie het is... Zo jong, net geslaagd voor zijn vwo-diploma, een leven voor zich, grote plannen en dan dit. Voor de ouders vergaat de wereld.” Ze valt stil, de drie geven elkaar een knuffel. 

De weg is een zwart gat

De onverlichte Huissenspolderweg kennen ze maar al te goed, zelf wonen de drie in de nabijgelegen wijk Othene. ,,Een racebaan”, volgens de moeder. ,,Het is hier een zwart gat. Je mag hier zestig, maar ze rijden hier snoeihard. Het is smal, je kunt ook amper uitwijken hier.” Ze kijken nog even naar de bloemen en de kaartjes en lopen weer terug.

Twee mannen op de fiets houden even stil bij de geparkeerde auto’s, de mensen en de bloemen. Ze vragen of het hier was. Uitleg is niet nodig. ,,Verschrikkelijk, het is hier ook zo’n gevaarlijke weg... Verschrikkelijk.” Hoofdschuddend rijden de twee weer verder. 

Een vader met twee zonen. Ze staan stil naar de bloemen te kijken. Een van de jongens is er omdat hij een klasgenoot is van een van de broers van Max. Ze zwijgen verder.

Een plek om te gedenken

Bij de locatie Zeldenrustlaan van het Lodewijk College, waar Max tot voor kort zat, is een plek ingericht voor leerlingen. Wat kaarsen, wat foto’s: een plek om te gedenken. ,,Hij heeft hier vijf jaar op school gezeten en is pas tien maanden weg”, legt Peter Boone, directeur havo/vwo uit. ,,Een collega van me wist niet beter of Max was nog een leerling hier. Ik bedoel maar. Oud-leerling, het is zo relatief. Oud-klasgenoten, twee broers van hem, ze zitten allemaal nog op onze school. Daarom hebben we een plekje ingericht om te rouwen. Het is een klein gebaar van de school. We merken dat de leerlingen er wel echt behoefte aan hebben. Ze hebben nu echt wel iets aan elkaar.”