Volledig scherm
PREMIUM
Eén van de zeldzame beelden van de wielerbaan Oostburg. © bron gemeentearchief Sluis

Een Roubaix-finish op de wielerbaan van Oostburg

OOSTBURG - De finish van de kasseienklassieker Parijs-Roubaix ligt al sinds de oorlogsjaren in het Vélodrome André Pétrieux. Zo’n tien jaar eerder finishte er in Zeeland ook een wegwedstrijd op een wielerbaan. De Ronde van West-Zeeuws-Vlaanderen beleefde zijn climax op de wielerbaan van Oostburg. Het werd een menselijk drama.

De duizenden toeschouwers rond de wielerbaan van Oostburg waren zwanger van verwachting. Hoogzwanger. Wie zou als eerste het betonnen ovaal opdraaien? Iedereen keek reikhalzend naar de ingang van het stadionnetje. Mannen met gleufhoeden op de tribune, mannen met petten in de hoge kombochten en kinderen met de kin op de gekruiste armen, leunend over de hekken.

Alle ogen waren gericht op de entree van de wielerbaan. Wie zou deze Ronde van West-Zeeuws-Vlaanderen op zijn palmares mogen bijschrijven? Eén van de Belgische prijsvechters? Ze waren in groten getale afgezakt naar Oostburg. Of was dit het moment voor Theofiel Middelkamp om te shinen? Twintig jaar was hij nog maar, de coming man uit Nieuw-Namen.

Op dinsdag 19 juni 1934, daags na de jaarlijkse kermis, werd Oostburg overspoeld door wielerfans. De grootste wegwedstrijd ooit gereden in Zeeland werd er gehouden. Bijna 120 kilometer lang, van Oostburg via Groede, Hoofdplaat, Biervliet, IJzendijke, Aardenburg, Eede, Sluis, Cadzand weer terug naar Oostburg. Over cement, stofwegen en kasseien.

En een noviteit: met finish op een wielerbaan. ,,Deze baan is naar alle waarschijnlijkheid als finish gekozen, teneinde door de entrée’s enigszins de vele kosten te kunnen dekken’’, schreef een insider destijds in de Vlissingsche Courant. Langs de openbare weg kon iedereen gratis van het schouwspel genieten, op en rond de wielerbaan kon de commercie zijn graantje nog meepikken.