Volledig scherm
De eikenprocessierups wordt in het hele land op verschillende bestreden. Waarom lopen we niet een blokje om, vraagt Romke van de Kaa zich af. © Gemeente Sliedrecht

‘Stop met klagen over natuurverschijnselen van miljoenen jaren oud’

Eigen tuin eerstDe buxusmot, de eikenprocessierups, de vliegende mier... Nederlanders lijken deze zomer vooral veel last te hebben van de natuur, in plaats van ervan te genieten. Tuingoeroe Romke van de Kaa vindt de rampspoed schromelijk overdreven. 

Ik weet het: 2019 is voor vogelliefhebbers het jaar van de wulp, voor Chinezen het jaar van het zwijn en voor kunstminnenden het jaar van Rembrandt. Maar voor mij is 2019 het jaar van de overlast. Of liever gezegd: het jaar van het gezanik over overlast. In plaats van hun buxushaagjes te rooien en te vervangen door liguster of kamperfoelie, blijven tuinliefhebbers maar zeuren over de buxusmot die hun haag vernielt.

Volledig scherm
Tuincolumnist Romke van de Kaa. © Koen Verheijden

En het geweeklaag is nog niet verstomd of de media raken niet uitgemekkerd over de eikenprocessierups. Waarom niet de eiken met klimop laten begroeien, in plaats van de rups met vuur en biologische oorlog te lijf te gaan? Bestrijden op een kinderspeelplaats, oké , maar elders zou een simpel waarschuwingsbordje toch afdoende moeten zijn? En wat is er mis met een blokje om? 

Na de mot en de rups kwam de vliegende mier. Mieren vliegen al miljoenen jaren. Op een warme, broeierige dag gaan de mierenkoninginnen de lucht in, achtervolgd door een wolk van mannelijke mieren in een spectaculaire race om als eerste bij een koningin te zijn om die te bevruchten. Wie dat niet lukt wordt een prooi voor de vogels. Dit jaar werd de vliegende mier niet gezien als natuurverschijnsel, maar als overlast. Nog even en we klagen over het zingen van de merel. Waarom begint dat beest om vijf uur ‘s morgens? Kan dat niet wat later?

Yuppen

Ik kan me nog goed herinneren dat een vriendin van mij een vijver in haar achtertuin groef. Zij woonde aan de Lauriergracht in Amsterdam, in de Jordaan, waar allang geen Jordanees meer te vinden is omdat alle geboren Jordanezen naar Heerhugowaard en Purmerend zijn verdreven. Het was in de tijd dat het woord ‘yup’ in zwang kwam.

Voor haar verjaardag kreeg die vriendin van mij een jampot vol kikkerdril uit mijn eigen vijver. Een jaar later was het een gekwaak van jewelste. Buurtbewoners lieten een lijst rondgaan waarop je een handtekening kon zetten als je anti-kikker was. Het gekwaak hield hen uit hun slaap, beweerden ze. Mijn vriendin wilde geen ruzie, ving de kikkers en vervoerde ze in een emmer naar een sloot aan de rand van de stad.

Quote

Terwijl wij overlast van dieren steeds minder tolereren, lijken wij menselijke overlast een stuk gemakkelij­ker te accepteren

Terwijl wij overlast van dieren steeds minder tolereren, lijken wij menselijke overlast een stuk gemakkelijker te accepteren. Dit is de tijd van de barbecue en hoewel ik redelijk ver van mijn buren woon, krijg ik toch wel eens een vleugje stank in mijn neus van verschroeid vlees. Stank draagt minstens even ver als geluid en is volgens mij even irritant. Zit je na een lange werkdag in je tuin te genieten van de zwoele geur van kamperfoelie, wordt je zomeravond verstoord door het aroma van een halfverbrande cajunschijf. Je zou haast wensen dat zo’n barbecue omviel en de gloeiende houtskool een gat brandde in het gifgroene kunstgras.

Het moet maar eens afgelopen zijn met dat geweeklaag over de buxusmot, de eikenprocessierups en de vliegende mier.

Wie in elk geval niet klaagde over de processierups, was de Twentse Attie (69). Zij ging met een verfbrander de rupsen te lijf, tot ze daarmee moest stoppen van de gemeente. Bekijk hier de beelden: