Column Thijs Zonneveld | Annemiek van Vleuten kon voor één keer geen commentaar geven, nu snap ik waarom

Ineens was ze verdwenen. Ze kneep in haar remmen, gooide haar fiets in de berm en weg was ze. Terwijl het peloton uit het zicht verdween, zat rugnummer 11 op haar hurken in een wijngaard, tussen de druiven. Niet om de mineraalgehalte van de bodem te bestuderen, maar om een tomdumoulinnetje te doen.