Rigo vriest langs de A58 liever dood dan dat hij zich in een keurslijf laat persen

VideoTILBURG - De winter komt eraan voor Rigo in zijn hutje langs de A58. Wie de dakloze Tilburger wil helpen, moet goed beseffen: ,,Deze ezel stoot zich niet voor de zoveelste keer aan dezelfde steen. Ik wil eerst mijn identiteit terug.” 

Even monter als verbeten formuleert hij tussen gele tanden zijn woorden: ,,Ik vries liever dood dan dat ik me in een keurslijf laat persen.”

Dus is Rigo op z’n 48e dakloos. Tenzij je een hutje van takken met wat plastic erboven als een onderkomen ziet. Locatie: een bosje pal langs de A58. Het verkeer dat langs knooppunt De Baars raast, stoort Rigo niet meer. Kou kan hij ook goed verdragen. ,,Maar vocht, dát is erg.”

Lees onder de foto verder

Volledig scherm
In een hutje van takken en zeil bereidt Rigo zich langs de A58 op de winter voor. © Dolph Cantrijn

Als de zaaier van Millet ontdoet Rigo zich van de keutels die zijn bok binnen op het kleedje heeft uitgepoept. ,,Ik word helemaal ondergescheten en ondergezeken door dat beest.” Rigo lacht erbij. Als iemand hem warme koffie brengt, mag de bok eerst uit het kopje drinken.

Eerst mijn identiteit terug

Is dit leven? Ja, vindt Rigo, dit is een beter leven dan dansen naar de pijpen van Traverse, Bemoeizorg, UWV, Novadic-Kentron, gemeente Tilburg of politie Midden- en West-Brabant. Rigo roept het de hele santenkraam aan instanties toe: ,,Deze ezel stoot zich niet voor de zoveelste keer aan dezelfde steen. Ik wil eerst mijn identiteit terug. En dan toegang tot mijn bankrekening.”

Lees onder de foto verder

Volledig scherm
Dakloze Rigo met zijn bokje Mikey © Tom Tacken/BD

Hoe hij op een kwade dag zijn paspoort kwijt raakte, is illustratief voor de verrotte samenleving waaraan Rigo zich ontworstelde. ,,Bij de coffeeshop kenden ze me zo langzamerhand écht wel. Toch moest ik me elke keer weer identificeren. Dan lijkt me de kans bijzonder groot dat je een keer je papieren verliest. Toch?”

Waarom vroeg hij geen nieuw ID-bewijs aan? ,,Ja luister, dat kost geld. En ik moest al kiezen tussen mijn zieke hond en nieuwe contactlenzen.” Het werd de hond: ,,Waardoor ik mijn rekeningen niet meer kon lezen.” Gingen ze het water afsluiten: ,,De wc niet meer door kunnen trekken, dat is vernederend hoor.”

Quote

Ik moest kiezen tussen mijn zieke hond en nieuwe contactlen­zen

Rigo

Hij had een tijdje onderhuurders. ,,Maar die gingen er met mijn spullen vandoor. Toen dacht ik: laat ik eens gaan verbouwen. Halverwege was het geld alleen op. Zat ik tussen drie in plaats van vier muren.”

Rigo is niet gek. Dat wil zeggen: hij denkt juist heel diep na. Rigo legt verbanden waar anderen geen oog voor hebben. Vanuit zijn kleermakerszit grijpt hij naar een lege Coca Cola-fles in zijn proviandkast zonder kast. Scheurt het logo van de fles en knipt de letters C, O en L van Cola uit: ,,Zie je het? Een rood olifantje.”

Kwestie van kijken en kantelen. ,,Weet jij wat hond in het Engels is? Juist: dog. Draai die drie letters eens om. Aha!” Achter alle taal zitten codes verborgen: ,,Eén ding weet ik zeker: iemand houdt mij ontzettend voor de gek.”

Wil zorgt voor de frietjes 

Donderdag is het frietjesdag voor Rigo, in zijn hutje langs de A58. Dan komt Wil vanuit de wijk Jeruzalem op zijn scootmobiel met een een bakje friet. Jan brengt elke ochtend warme koffie en iets lekkers erbij. En dan is er nog Emiel, de Pool die wel een dak boven zijn hoofd heeft, maar zich in het bosje van Rigo pas echt thuis voelt. Het is Emiel die Rigo’s bok zijn naam heeft gegeven: Mikey. Samen hebben ze een schietbaan gemaakt. Emiel heeft van takken een boog en pijlen gesneden. Als ze gaan mikken, moet Rigo wel eerst zijn bril op zetten: ,,Ik heb min vijf.”

Roken kan Rigo nog dankzij de hangjeugd: ,,Hier bij het bruggetje komen ze elke dag hangen. De peuken die ze op de grond gooien zijn voor mij.” Marihuana en alcohol zijn nog altijd zijn vrienden, al valt het niet mee om er hier langs de A58 aan te komen. Breek hem de bek niet open over verslavingszorg: ,,Bij Novadic-Kentron lieten ze me in een potje piesen. Over mijn schouders heen stonden ze naar mijn kleine Jantje te kijken. Zo kleinerend. Nooit meer.”

Quote

Wist jij dat het woord ‘maaltijd’ uit twee woorden bestaat? ‘Ma’ en ‘altijd’

Rigo

Jan heeft een wereldontvanger gebracht. Zo kan Rigo het nieuws nog een beetje volgen. Lezen wil hij per se niet meer. In zijn hutje is hij los van tijd en materie. De jaren lijken ook niet meer te tellen. Eerst zegt hij dat zijn dochtertje negen jaar is. ,,Of was het zes?” Sowieso praat hij liever niet over wie hij achterliet. Met zijn ouders en zus heeft hij al een hele tijd geen contact meer, wat ook ruimte voor overpeinzingen biedt: ,,Wist jij dat het woord ‘maaltijd’ uit twee woorden bestaat? ‘Ma’ en ‘altijd’. Denk daar maar eens over na.”

Drie keer tafelvoetbalkampioen

Hij groeide op in Quirijnstok en was naar eigen zeggen in zijn jeugd twee keer zwemkampioen van Tilburg. ,,Maar ik ben ook drie keer tafelvoetbalkampioen geweest.” In die dagen was Rigo een geziene gast in de kroegen. Hij danste bij Extase. Hij stond achter de bar bij Kadance. Knappe jongen, bewijst ook de profielfoto op zijn twitteraccount, dat juni 2011 op slaapstand ging. ,,Bestaat dat account nog? Laat eens zien. Ach ja, dat ben ik.”

Volledig scherm
Profielfoto van Rigo, uit 2011 © Twitter

Toen het swipen begon, haakte hij af. Maar in zijn hoofd weet hij nog prima de weg door de wereld van Android en Linux: ,,Ik werkte voor het systeembeheer van de arbeidsongeschiktheidsverzekeringen bij Interpolis. Tot ik op een dag op het werk in huilen uitbarstte en zelf arbeidsongeschikt werd verklaard. Gek eigenlijk: mijn collega’s weten nu meer van mij dan ikzelf.”

Scepsis is zijn tweede natuur geworden. Wie hem zegt te willen helpen, is zijn ervaring, maakt dat toch niet waar. ,,Kijk, ik wil best mijn schulden afbetalen. Maar dan wel op míjn manier en in míjn tempo. Weet je trouwens waar Holland voor staat? Het land waar je moet hollen.”

Quote

Weet je trouwens waar Holland voor staat? Het land waar je moet hollen

Rigo

Steeds weer z'n boeltje pakken

Hij is nu ruim een jaar dakloos. Vorig jaar bivakkeerde Rigo nog onder een boom op het Korvelplein. De buurt ontfermde zich over hem. Een weldoener bood hem zelfs een caravan aan. Daarmee stond hij tijdje op een erf in Tilburg-Zuid. Toen hij daar weer weg moest, belandde hij op Moerenburg. Tot de BOA’s van de gemeente de caravan weg kwamen slepen.

Het bosje waar hij nu huist, is particulier eigendom. Rigo beseft donders goed: eens zal hij zijn boeltje weer op moeten pakken. De eigenaar is dit weekend komen zeggen dat het zo niet langer kan. De winter komt eraan. Straks ligt er iemand doodgevroren in zijn bosje.

De vraag moge dus luiden: wie gaat Rigo helpen? Beter misschien: door wie laat Rigo zich helpen? Wie is in staat hem weer een identiteit te verschaffen? Of valt, vrij naar Rigo, zijn entiteit niet te rijmen met ons i-dee van beschaving?

Volledig scherm
Rigo: ‘Ik vries liever dood dan dat ik me in een keurslijf laat persen’ © Dolph Cantrijn