Vrijwilligers van Because we Carry op Lesbos
Volledig scherm
Vrijwilligers van Because we Carry op Lesbos © Because we Carry

‘Je baby zogen in een kuil met een zeil erboven: powervrouwen’

LENY EN ELISE OP LESBOSLESBOS - De Moergestelse Leny de Ruiter pakte met haar dochter Elise het vliegtuig naar Lesbos om daar een week lang de vluchtelingen bij te staan. Voor het Brabants Dagblad houdt Elise een blog bij (dossier). Derde aflevering: over de levenslust van moedige, taaie knokkers.

De laatste dagen op Lesbos breng ik door in kamp Moria. In de ochtend mag ik weer aanwezig zijn bij de Yoga die Pleun geeft. 

Deze is weer heel anders dan de keer daarvoor. Mijn vriendin van de vorige keer is weer aanwezig. De deelnemende kinderen domineren echter. 

In unit C vervelen kinderen zich te pletter. Het activiteitenprogramma dat voor hen ontwikkeld was, is door de enorme groei van Moria (van 7000 naar 21000 inwoners in 10 maanden tijd) komen te vervallen. Because we Carry wil zo snel mogelijk starten met het heropbouwen van de kinderactiviteiten in Moria. 

Vrijwillliger van Because we Carry helpt een vluchtelinge met haar kind (2)
Volledig scherm
Vrijwillliger van Because we Carry helpt een vluchtelinge met haar kind (2) © Because we Carry

Nu is er niks te doen. Er is amper speelgoed. Op mijn weg naar ‘t kleine benauwde kantoor waar de yoga gegeven wordt, zie ik een plukje kinderen kegelen met zes lege wc-rollen en een lekke tennisbal. Het is tekenend voor wat ik deze dagen zie bij alle mensen in kamp Moria. Het vermogen om er het beste van te maken. 

Dit is hun stad, hun leven

Tijdens de distributie van de babydragers ontmoet ik een heleboel moeders. Syriërs, Afghanen, Somaliërs. Dit is hun stad, hun leven. Ze wonen ‘op stand’ in door het Afghaanse klusteam gebouwde huisjes, die gezellig zijn ingericht met een paar kleden en keurig opgeruimd zijn, of in wankele, lekke constructies van plastic en oude pallets. 

Elise de Ruiter en haar moeder Leny sjouwen met levensmiddelen langs de vluchtelingen van Lesbos
Volledig scherm
Elise de Ruiter en haar moeder Leny sjouwen met levensmiddelen langs de vluchtelingen van Lesbos © Because we Carry

Diegenen die nog niet zo lang geleden zijn aangekomen, verblijven in werptentjes die ze krijgen als ze zich registreren. Ik ontmoet drie Afghaanse vrouwen, jonge moeders die samen gereisd hebben en nu bivakkeren in zone 9b. Hun pasgeboren baby’s liggen zoet te slapen, ingepakt in dekens in de tentjes. De moeders slapen ernaast. Op de grond. Ik heb geen idee waar ze bevallen zijn, maar het moet ergens onderweg gebeurd zijn.

Kloppen op elke tent

Het distribueren van babydragers is onderdeel van het I carry project van Because we Carry. Dit is bedoeld om moeders op de vlucht te ondersteunen. Lizette van Because we Carry Leidt de distributie. 

Samen kloppen we op elke tent op zoek naar baby’s. Dan helpen we de mama de draagzak om te doen en zetten de baby erin. Een van ons helpt de moeders, en soms ook vaders, rustig met het omdoen van de zak, terwijl de ander de baby vasthoudt. 

'Wat een powervrouwen zijn het toch'
Volledig scherm
'Wat een powervrouwen zijn het toch' © Because we Carry

Een grote glimlach is ons deel als we laten zien hoe je daarna je handen vrij hebt. Met sommige moeders doen we een rondedansje. 

Ondanks de afschuwelijke omstandigheden waarin deze jonge moeders leven, soms slechts een kuil met een zeil daarboven als onderdak, zogen ze hun baby’s en dragen liefdevol zorg voor hun andere kleintjes. Wat een powervrouwen zijn het toch!

Mutsen, kruiken en solar lights

De dag na de babydragers doen we een andere distributie. Deze keer brengen we mutsen, kruiken en solar lights rond in zone 11. Deze zone is relatief nieuw en bestaat pas sinds september vorig jaar. 

Er is geen stromend water, geen riolering, geen elektriciteit. Het regent flink als we aankomen en zone 11 ziet er treurig uit met de schots en scheef staande tenten en constructies, modderige paadjes vol afval en kaalgeslagen olijfbomen. 

Quote

Ze weten dat we iets komen uitdelen en komen met hun police registrati­on formulier aanzetten. Bang dat we hun tent zullen overslaan

Elise de Ruiter

Wanneer we met de bus het terrein oprijden, rent een grote groep kinderen op ons af: ‘My friend, my friend, come!’ Ze proberen je naar hun tent te trekken. Volwassenen volgen. Ze weten dat we iets komen uitdelen en komen met hun police registration formulier aanzetten. Bang dat we hun tent zullen overslaan. Nadat we ze bezworen hebben dat we echt bij elke tent komen, wordt het iets rustiger.

Vader met een hele sliert dochters

Hutje voor hutje gaan we door het chaotische kamp. En overal waar we komen, zijn de mensen blij. Dankbaar en waardig nemen ze het pakket in ontvangst. Het wordt een dag van bijzondere en confronterende ontmoetingen. 

Zo is daar de vader met een hele sliert dochters, de een nog mooier dan de ander. Teder zet hij de mutsen bij zijn kleintjes op. Even later stuiten we op een soort kast van twee bij twee waar vier minderjarige jongens met elkaar proberen te overleven. 

'Schots en scheef staande tenten en constructies, modderige paadjes vol afval en kaalgeslagen olijfbomen'
Volledig scherm
'Schots en scheef staande tenten en constructies, modderige paadjes vol afval en kaalgeslagen olijfbomen' © Because we Carry

We blijven even kletsen bij Ali en Ali, die samen een soort kiosk runnen en zo ongelofelijk knap en vrolijk zijn dat het lijkt alsof ze per ongeluk in het verkeerde decor terecht zijn gekomen. Met een andere blouse aan zou je ze zo op een festival plaatsen.

We lopen af en aan met zakken. Meestal met een grote kluit kinderen achter ons aan. Overal zie je blije mensen rondlopen met een gele chocomel-muts op. 

Quote

Dan ineens zet iemand Arabische muziek op en slaat de vlam in de pan

Elise de Ruiter

Wanneer we bij de bus komen om nieuwe zakken op te halen, heeft zich daar een flinke groep verzameld. Dan ineens zet iemand Arabische muziek op en slaat de vlam in de pan. En voor 10 minuten lang wordt er uitzinnig gedanst. Luid klappend, stampend en roepend. 

Even zielsgelukkig met z'n allen

De meiden van Because we Carry en ook wij van team 226 dansen vrolijk mee. Met glanzende ogen kijken we elkaar aan. Even zielsgelukkig met z’n allen. Het is niet te omschrijven, niet te omvatten, dat wij die graag vrolijkheid wilden komen brengen, zo overspoeld worden door de levenslust van deze moedige, taaie knokkers. De hele dag draag ik dit beeld met me mee.