Volledig scherm
PREMIUM
Frank van Pamelen © Marc Bolsius / Thinkstock

‘Grijsgrauwe fantasieloze dozen zorgen voor walging langs de wegen’

ColumnCirca 1000 voetbalvelden. Zei een architect woensdag, tijdens de talkshow Bouwstof. Zoveel vierkante meter krijgen we er nog bij. Altijd grappig, zo’n vergelijking met groene, grazige hectares. Dat heeft iets onschuldigs. Iets landschappelijk aanvaardbaars. Terwijl het gewoon gaat om ongehoord heftige horizonvervuiling.

Distributiecentra, meestal. Vaak XXL. En allesbehalve groen. Grijsgrauwe fantasieloze dozen zorgen voor walging langs de wegen en deprimerende stadsentrees. De architect had het over ‘gunstige ligging,’ ‘bouwende beleggers,’ ‘welstandsvrije zones’ en ‘gebrek aan regie.’ Kortom, zei hij, het wordt de ontwikkelaars ook wel erg makkelijk gemaakt. En ik dacht: hoe is dit nu toch mogelijk? Zijn we hier zo leuk bezig met z’n allen, stuwen we de stad op naar trotse hoogten, en dan leggen we langs de randen de loper uit voor de lelijkheid van het snelle geld.