Volledig scherm
Bij de commandokazerne in Roosendaal liggen bloemen als eerbetoon aan de omgekomen Kevin van de Rijdt. foto Peter van Trijen/het fotoburo

Het monument krijgt er een naam bij

ROOSENDAAL - 'Nunc Aut Nunquam' heet het monument, 'Nu of Nooit'. Het monument kent 74 namen.

Van commando's die sneuvelden in oorlogstijd. In de Tweede Wereldoorlog, in Nederlands-Indië en in Korea. Straks komt er een naam bij. Die van Kevin van de Rijdt. Hij zal de 75e zijn. Vo0r het eerst sinds 1953 (Korea) zal de wand met plaquettes, op het middenterrein van de Engelbrecht van Nassaukazerne worden aangepast.



Precies 56 jaar bleef de kazerne dit soort onherroepelijk onheil bespaard. Terwijl commando's toch sinds 1993 continu worden uitgezonden. Noem het training. Noem het selectie. En voorbereiding. Noem het krijgsmansgeluk. "Maar de tegenstander heb je niet in de hand", zegt kapitein Marcel Krul van het Korps Commandotroepen.



Eens komt de dag dat het vreselijk misgaat. Die dag was zondag. En mis ging het voor Kevin. Hij werd om 8.30 uur Nederlandse tijd geraakt door kogels van de taliban, werd per helikopter snel naar Kamp Holland gevlogen, maar bezweek daar toch aan zijn (schot)verwondingen.



Kolonel Rob Querido schetste dat beeld nog, gistermorgen om acht uur bij het appèl voor het monument. Hij liet de vlag hijsen en vervolgens halfstok hangen. En het was doodstil onder de ongeveer driehonderd verzamelde manschappen, op het middenterrein van die roemruchte Roosendaalse kazerne. Daarna was er troost, voor iedereen die wilde praten.



Kapitein Marcel Krul van het Korps Commandotroepen wil er niet van horen. Dat doodgaan ook een ‘beetje’ hoort bij een vak als dat van commando. Hij wijst op de zo lange tijd dat het goed ging. En naar het feit dat militairen net zo goed mensen zijn, met gevoelens, en met een gewoon vak. „Of er gehuild is? Niet gezien. Maar het zou best kunnen.”

Krul herinnert zich Kevin van de Rijdt. Die hij natuurlijk persoonlijk heeft gekend, ‘als een enthousiaste, sportieve, humoristische, jongen, z’n ogen, z’n lach...’ Ja, hij had een relatie, Kevin. Geen kinderen. En hij had de sportacademie als achtergrond. „Die opleiding had hij afgerond. Hij wilde daar graag later iets mee doen.”

En nu? Wat nu? Op de kazerne is de sfeer bedrukt. „Het is een klein clubje. Iedereen kent elkaar. Collega’s zijn je dierbaren, haast per definitie. Dit heeft veel impact. Ineens komt alles heel erg dichtbij.”

Maar het ‘leven’ op de Engelbrecht van Nassau gaat ook door. De voorbereidingen op toekomstige uitzendingen en missies ook. Tot de bijschrijving op het monument zijn er geen rouwdiensten en ceremonies meer gepland. Krul: „Alles is er nu op gericht om Kevin een passende uitvaart te bezorgen. Dat zal in Venray gebeuren, daar wonen zijn ouders en is hij geboren. Het hangt er allemaal vanaf wat de familie precies wil. Een vertegenwoordiging van het Korps Commandotroepen is er al heen geweest, om de familie te begeleiden. En dat begeleiden zullen we blijven doen.”

Wanneer het lichaam van Kevin van de Rijdt wordt teruggevlogen, is niet bekend. De manier waarop dat zal gebeuren wel. Naar goed militair gebruik. Met een erehaag naar wat militairen de ‘ramp’ noemen, de laadklep van het vliegtuig dat het stoffelijk overschot vervoert. En die erehaag is er steeds, totdat de kist is overgeleverd aan de familie. „Brothers in arms zijn we”, zegt landmachtvoorlichter Detlev Simons. „Het is ons lijflied bij uitzendingen. En het zegt alles.”

BN DeStem gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement