Volledig scherm
PREMIUM
Piet Hielkema bij ‘zijn’ locomotief. Hij verloor het leven tijdens beschietingen van zijn trein in juli 1944 door Amerikaanse bommenwerpers. © onbekend

Frans Hielkema zwaaide nog naar vader Piet in z’n loc en zou hem daarna nooit meer zien

Mijn bevrijdingDe bevrijding was voor Frans Hielkema een periode van dubbele gevoelens. Natuurlijk was er vreugde om de herkregen vrijheid, maar die werd behoorlijk getemperd door verdriet: zijn vader kwam op 51-jarige leeftijd tijdens zijn werk als machinist om door Amerikaans luchtvuur.

Frans Hielkema (96) werkte net als zijn vader en zijn opa zijn leven lang bij het spoor. Het gezin Hielkema, dat zes kinderen telde, woonde er zowat bovenop, in het toenmalige Verlengde Waterstraatje in Roosendaal . ,,Mijn vader was machinist en in 1943 kon ik via mijn vader op de salarisadministratie komen werken. Als jongste bediende moest ik elke week het geld uitbetalen, dat kwam uit Utrecht en ik moest het in busjes doen met een stamboeknummer erop.”