Volledig scherm
Sil en Jibbe Buckens werken aan Scratch. © Tom Tacken/BD

CoderDojo is thuis in de boekenbieb van Roosendaal

ROOSENDAAL - Tirza is 10 en haar vader Peter Bergsma 39. Je kunt het generatieverschil - van een kloof is in de verste verte geen sprake - ook in Nintendo's uitdrukken. Peter is van de Nintendo 8 Bit. Tirza had laatst genoeg geld gespaard voor een Nintendo Switch.

Maar nu zit ze in de bibliotheek van Roosendaal te leren hoe je moet programmeren. Het is de eerste CoderDojo die hier plaatsgrijpt aan twee lange tafels. Kinderen van 7 tot 17 kunnen een glimp van de software achter spelletjes op gaan vangen. Tirza tuurt al naar haar scherm: 'Verplaats je sprite met de pijltjestoetsen.'

Een sprite is dus een soort poppetje, waarvan je de 'draaistijl' kunt aanpassen.

Wie zei er laatst dat bibliotheken om boeken draaien? ,,Lezen kun je hier ook nog", lacht Joëlle Bakx, die de CoderDojo naar de bieb in Roosendaal heeft gehaald. ,,Maar programmeren is het nieuwe lezen en schrijven geworden. Een generatie groeit op voor wie tussen online en offline geen verschil meer bestaat. Baby'tjes van een half jaar liggen al te swipen op de smartphone van papa of mama."

Ook de biebs van Baarle-Nassau, Waalwijk en Den Bosch maken deze week kennis met CoderDojo, dat vanuit Amerika kinderen spelenderwijs programmeertaal eigen maakt. Vrijwilligers helpen als mentoren de ninja's op weg. Aan de voet van de regenboog liggen de goudpotten van html en javascript te wachten.

Maar heeft die online jeugd van tegenwoordig wel een CoderDojo nodig? Mentor Willem Luijkx denkt van wel: ,,Er is ook een verschil tussen strips lezen en strips tekenen. Bij programmeren komt veel creativiteit kijken. Hier steken ze echt wat van op."

Quote

Bij programme­ren komt veel creativi­teit kijken

Mentor Willem Luijkx

Scratch heet het programma waarin de kinderen zich wentelen als software-engineers in de dop. Een van de volgende CoderDojo's gaat over 3D-printen. De Roosendaalse bieb heeft ook een Bee-Bot, een robotje dat je kunt leren stappen te zetten. Dat schijnen robots namelijk niet uit zichzelf te kunnen.

Sil Buckens, alweer 9 jaar, heeft dankzij Scratch reeds onder de knie hoe je een spookje moet laten bewegen tegen de achtergrond van een spooky woud. Zijn broertje Jibbe, alweer 7 jaar, kampt met een probleempje: ,,Ik kan niet bij mijn potlood." Waarna Sil zich vergist als hij met zijn wijsvinger een menubalk over het scherm van zijn laptop verschuiven wil. ,,Oh my goodness", zucht Sil, die thuis Minecraft speelt. Voor Fortnite, met al dat geschiet, vindt zijn moeder hem nog te jong.

Leest ie ook nog weleens wat? Jazeker. Sil is gek op Carry Slee en Arend van Dam. Daarom deze hamvraag: ,,Je mag naar een onbewoond eiland een iPad meebrengen of een kast vol met boeken. Wat kies je?" Daar hoeft Sil dus geen tel over na te denken: ,,Een iPad natuurlijk."

Waarna Joëlle Bakx moeiteloos het bruggetje van analoog naar digitaal slaat: ,,Daar kan namelijk een bibliotheek vol met boeken in." 

Game over.