Volledig scherm
Max van der Pas bij het NK boksen 2017 © Lex Hulscher

Max van der Pas: via Roosendaal op weg naar Tokio

ELSENDORP - De auto op de oprit van de woning in het buitengebied van het Oost-Brabantse Elsendorp verraadt meteen wie hier woont. ‘Max van der Pas naar Tokyo 2020’ staat er op de motorkap van de zwarte Ford Ka. ,,Ja, dat heeft mijn schoonvader geregeld”, zegt Max van der Pas. De vader van zijn vriendin dus: Tiny van Gemert, organisator van voetbaltoernooien en -trainingskampen in binnen- en buitenland.

Van der Pas hoopt in een heel andere tak van zijn sport zijn olympische droom te verwezenlijken. De droom die vorig jaar in de aanloop naar de Spelen van Rio tijdelijk in de ijskast verdween. Na zijn mislukte kwalificiatie had de 24-jarige bokser uit Elsendorp het twee maanden lang behoorlijk moeilijk.

,,Ik had even helemaal geen zin meer in boksen, wist niet of ik wel verder wilde”, zegt hij als we hebben plaatsgenomen in de kantoorruimte van zijn vader in de ouderlijke Elsendorpse woning. ,,Maar daarna heb ik de knop omgezet en besloten het over een andere boeg te gooien. Hoe dan? Door mijn sport veel relaxter te gaan benaderen. Ik moest altijd van alles van mezelf. Ik móest naar dat toernooi, ik móest die wedstrijd winnen, ik móest naar de Spelen van Rio. Dat moeten heb ik afgezworen. Ik heb nu allerlei dingen die ik wil en die ik probeer te bereiken. Maar zonder dat ik mezelf de druk opleg dat het moet.”

De ‘nieuwe’ Max van der Pas heeft sinds vorig jaar ook een nieuwe trainer: Waleed Shekho, een gerenommeerde bokscoach uit Rijswijk met een Koerdisch- Syrische achtergrond. ,,Waleed heeft dezelfde relaxte houding. Met hem weet ik perfect de druk bij me weg te houden.”

Roosendaal
Van der Pas leerde Shekho kennen bij Aleco in Roosendaal, waar hij sinds begin 2014 traint. Al drieënhalf jaar lang rijdt Van der Pas drie keer per week heel Brabant door, van Elsendorp naar Roosendaal, om te gaan trainen. ,,Hoe ik daar terecht gekomen ben? Ik kwam André de Klerk van Aleco tegen bij een toernooi terwijl ik al heel lang last had van een blessure aan mij hand. Hij stelde mij toen voor om bij Aleco te komen revalideren en ik ben daar altijd blijven hangen. De faciliteiten zijn daar prima, de trainingen staan op een hoog niveau. Ik heb de ritjes er graag over”, zegt Van der Pas over het Roosendaalse trainingscentrum dat sinds enige tijd de naam ‘Highschool of Boxing’ draagt.

De behoefte om zijn ouderlijke woning in Elsendorp te verlaten en permanent naar Roosendaal te verkassen heeft Van der Pas nooit gehad, zegt hij. ,,Voor de trainingen zou het misschien handig zijn, maar als lid van de Nederlandse ploeg train ik ook nog op Papendal en ik studeer aan de ALO in Nijmegen. Dus dan kan ik weer beter in Elsendorp zitten.”

Defensie
Met zijn ALO-opleiding hoopt Van der Pas in de toekomst aan de slag te gaan als sportinstructeur. ,,Het liefste bij defensie. Dat trekt mij meer dan een baan als sportleraar op een school. Ik heb altijd wel wat gehad met defensie. Vroeger wilde ik graag infanterist worden, maar daarna kwam het boksen ertussen en heb ik voor mijn sport gekozen.”

De liefde voor de bokssport zit Van der Pas in de genen. Zijn opa bokste al - ‘in het leger’ - en zijn vader Peter beoefdende de sport tot zijn negentiende. ,,Toen moest ik stoppen vanwege een klaplong”, mengt Van der Pas senior zich in het gesprek. ,,Maar wat ik gedaan heb is nog geen procent van wat Max nu presteert. Dat mag echt geen naam hebben.”

Den Bosch
Max van der Pas was acht jaar toen hij met boxen begon. Daarvoor had hij gevoetbald, maar de sport die zijn vader had gedaan trok hem toch het meeste. ,,In Elsendorp was geen boksvereniging, dus we zijn in Gemert begonnen”, herinnert vader Peter zich. ,,Toen Max beter werd ging hij in Den Bosch boxen en reed ik daar steeds met hem heen. Een uur heen en een uur terug met alle verkeersdrukte. Ik nam mijn werk dan altijd mee en zat daar te werken terwijl Max trainde”, aldus de man die een juridisch adviesbureau runt. Daarnaast begeleidt Van der Pas senior ook de bokstalenten van het Windmill Team. Bij de training van Max is hij niet meer zelf betrokken. ,,Nee, wij hebben afscheid van elkaar genomen toen Max te groot voor mij werd”, zegt hij terwijl hij in zijn kantoorruimte een foto van de muur haalt waarop vader en zoon elkaar in een boksring omhelzen.

Het ‘afscheid’ betekent niet dat Peter zijn zoon niet meer volgt bij zijn internationale toernooien. Integendeel, net als zusje Janne (18) reist hij zoveel mogelijk mee. ,,Vroeger ging mijn moeder ook altijd mee, maar de laatste jaren doet ze dat niet meer. Ik snap dat wel. Het is niet leuk om te zien als je zoon tikken krijgt, en die krijg je altijd wel een paar. Ook als je wint”, vertelt Max.

Chemiepokal
En winnen, dat doet hij het laatste jaar vooral. Twintig wedstrijden gespeeld, achttien gewonnen. Alleen bij de Chemiepokal in het Duiste Halle verloor hij de finale van de Kazak Abilkhan Amankul, waarbij hij een scheurtje in zijn neus opliep. En hij verloor een wedstrijd in de Bundesliga. ,,Maar dat was niet terecht. Dat was gewoon een songfestivaluitslag van de jury”, vindt hij zelf.

Zijn goede resulaten, vorige maand prologeerde hij in Rotterdam nog zijn Nederlandse titel in de klasse tot 75 kilogram, zorgen ervoor dat Van der Pas vol vertrouwen vertrokken is naar het EK in Oekraïne waar hem vandaag zijn eerste wedstrijd wacht. ,,Op het vorige EK was ik vijfde, nu ga ik voor een medaille.”

A-status
Het EK is sowieso belangrijk voor Van der Pas. Als hij bij de eerste vier eindigt wordt zijn huidige B-status bij NOC*NSF een A-status. ,,Waardoor ik dan niet langer alleen een onkostenvergoeding krijg, maar ook een soort loon.”

En als hij bij de top acht eindigt kwalificeert hij zich voor het WK van later dit jaar in Hamburg.

Het moeten de eerste aanzetten worden richting Tokio 2020 waar hij wel van de partij wil zijn. Met die ene droom voor ogen: ,,Niet om alleen mee te doen, maar ook om te winnen.”

BN DeStem gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement