Volledig scherm
ANP

Na zeven jaar afwezigheid doet Hans Teeuwen zichzelf na

Hij is terug. Zeven jaar na zijn laatste cabaretvoorstelling in Nederland staat Hans Teeuwen weer op de planken. Zijn afwezigheid heeft hem misschien nog wel groter gemaakt dan hij al was. Dat schept torenhoge verwachtingen, die hij met Spiksplinter helaas niet waarmaakt.

Teeuwen werkt zich uit de naad, dat staat buiten kijf. De mimiek, de stemmetjes, de tomeloze energie; hij heeft het allemaal nog in huis. Maar de angel is er uit. Je bent hem steeds een stap voor. Als de cabaretier over wereldmuziek begint, zie je de twist al van mijlenver aankomen. Natuurlijk gaat hij die muziek met grof geschut belachelijk maken. Hij is immers Hans Teeuwen. Het is jammer dat hij zich niet wat meer afzet tegen het publiek. Teeuwen doet precies wat iedereen van hem verlangt. Eén van zijn verhalen speelt zich af in een sprookjesbos. De liefhebber herinnert zich direct de beroemde sketch over kabouters, maar ditmaal gaat het over een vos die tegen de regels in een kip heeft opgegeten. Er ontstaat een dialoog tussen allerlei dieren (en een reus) die vinden dat de vos zijn biezen moet pakken. Dat is absurdistisch, zeker, maar mist zoals de meeste verhalen gewoon scherpte.

Af en toe zie je wel iets van zijn genialiteit terug, vooral in een sketch over 'aarswormen' die zich met een muziekdoos uit hun holletje laten lokken. En hij heeft een aardig lied over de islam. Te vaak blijft Teeuwen echter hangen in veilige scheldpartijen die vooral herinneren aan eerder werk. Alsof hij zichzelf nadoet. In zijn voorstelling Trui las Teeuwen een zogenaamd gevoelig gedicht voor, dat louter uit onsamenhangende pseudopoëzie bestond. Het publiek applaudisseerde beleefd, waarna de cabaretier flink uithaalde. Heeft een applaus nog wel betekenis als hij zelfs voor zulke 'bagger' de handen op elkaar krijgt? Het was een fantastische ontmaskering, misschien wel het hoogtepunt uit zijn carrière. Tijdens Spiksplinter hoopte ik stiekem dat Teeuwen aan het einde een soortgelijke stunt uit zou halen. Dat hij tegen de zaal zou zeggen: ,,Hebben jullie het nou echt niet door? Ik sta hier precies hetzelfde te doen als tien jaar geleden, maar dan half zo goed. En toch lachen? Ga je kapot schamen." Het bleef helaas bij een buiging.

BN DeStem gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement