Volledig scherm
Amman. foto Renske Schut

Blog 1 Renske Schut: 'Zoektocht naar bommen is een lachertje'

Renske Schut uit Geertruidenberg verblijft momenteel in Jordanië, waar zij een vluchtelingenkamp bezoekt en vluchtelingen probeert te helpen. Lees haar belevenissen op de website van BN DeStem.

Zo. In Jordanië. Na een vlucht van bijna vijf uur geland in Aqaba, het uiterste zuiden. Het is zelfs om acht uur 's avonds nog bijna 40 graden en met een ferme windkracht 7 is het snakken naar adem. Heerlijk. Eindelijk de lange winter voorbij. Met de taxi naar een enigszins bedompt hotel, maar ach, het is maar voor één nacht. Room with a view. Ik kijk uit op een plein met alleen maar mannen. Hangend aan een tafeltje of op de grond met een bakkie thee, lurkend aan een waterpijp, een zee van Palestijnse sjaals. Ze kijken geconcentreerd naar wat schermen. Voetbal. Gejoel tot diep in de nacht, vuurwerk. Gelukkig overstemt het ronken van de überbejaarde airconditioner het rumoer en slaap ik, met een paar kleine onderbrekingen, wonderwel. De aardige man aan de balie blijkt me later voor een dikke 50 euri getild te hebben. Ik zal hem hartelijk bedanken op internet.

De volgende etappe is naar Amman, de hoofdstad van Jordanië met 2,5 miljoen inwoners. Om 9 uur pak ik de bus en ik ben blij dat ik online heb gereserveerd want het ding zit tjokvol. Mijn neus maakt overuren. Tjonge, wat ruikt zo'n land toch anders. En waar je in het begin de romantiek nog opsnuift, ben je daar na een uur of vijf bussen best wel klaar mee. Normaliter duurt de reis overigens korter maar we hebben een omweg moeten maken. Oorzaak: stammenrellen. Twaalfhonderd mensen slaags, vier doden. Bij een roadblock wordt iedereen de bus uit gesommeerd. De bagage moet doorzocht worden. De zoektocht naar bommen is een lachertje. Hier en daar wordt een koffer of een tas opengemaakt. Meer is het ook niet. Al had ik twintig bommen in mijn koffer. Maar wel even lekker mijn benen gestrekt.

Aangekomen in Amman word ik opgehaald door Dick en Joseph. Zij werken voor de hulporganisatie Operation Mercy en laten mij de komende dagen zien wat hulpverlening heden ten dage in Jordanië inhoudt. Op hun kantoor bespreken we hoe de komende dagen in te richten. We gaan in ieder geval naar Za'atari, het grootste Syrische vluchtelingenkamp. Inmiddels wordt het met zo'n 160.000 inwoners de vierde grootste stad van Jordanië genoemd. Verder gaan we onder meer voedselpakketten distribueren en een luisterend oor bieden aan vluchtelingen in Muwaqqer. Ik vind het spannend. De komende dagen meer hierover.

Mijn nieuwe hotel heeft wifi, hoera! Na even contact gehad te hebben met het thuisfront, besluit ik op jacht te gaan naar fallafel en humus. Een traktatie! Reisbijbel Lonely Planet verwijst me naar een restaurant op loopafstand. Aangezien vrouwen hier niet overal mogen aanschuiven, informeer ik eerst of ik welkom ben. Dat is zo. Mooi. Op naar de 'best fallafel in town'. En inderdaad, het eten is heerlijk. Ik zal moeten wennen aan de ongegeneerd starende mannen, die zorgen dat ik me zo snel mogelijk weer uit de voeten maak. Terug naar het hotel. Slapen...

BN DeStem gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement