Volledig scherm
Soms is het een bende bij de Put in Lage Zwaluwe. © Paul de Schipper

Vrijwilligers willen van Put in Lage Zwaluwe weer een fijne recreatieplas maken

LAGE ZWALUWE - Weer veilig en onbezorgd in het zand spelen en zwemmen bij de put aan de Lange Reeweg. Vandaag knapt John van der Made samen met een groep vrijwilligers de omgeving van de plas weer op. ,,We willen de put weer terug zoals vroeger.”

Van blauwalg is geen sprake, de provincie heeft het water onlangs nog veilig bevonden om erin te zwemmen. Samen met het zandstrandje en omgeven door groen heeft de Winput volgens Van der Made eigenlijk alle ingrediënten voor een fijne recreatieplas. En dat ook nog eens gratis: ,,Niet iedereen heeft geld om in de zomer naar Spanje te gaan of een kaartje te kopen voor het zwembad. Je pakt gewoon je fiets en gaat hier lekker zwemmen." 

Quote

In de schoolva­kan­tie samen met een clubje uit Hooge Zwaluwe er naartoe.

John van der Made

Geboren en getogen in Lage Zwaluwe heeft van der Made mooie herinneringen aan de put als ontmoetingsplaats voor de jeugd. ,,In de schoolvakantie samen met een clubje uit Hooge Zwaluwe er naartoe. Er stond zelf een tijdje een eetkar van Ligthart. Mooie tijden waren het.”

Hangjeugd

Maar hangjeugd en -ouderen hebben dit afgelegen plekje inmiddels ook ontdekt. Peuken liggen verspreid door het zand, de duikers die dienen als prullenbak liggen vol met lege drankflessen en bierblikken, de bosjes zijn bezaaid met afval. En dat terwijl zowel de gemeente als vrijwilligers regelmatig opruimen. Vandalisme is een groot probleem.

Staatsbosbeheer is eigenaar van het stukje grond en heeft het opengesteld voor gebruik. ,,We zijn erg blij dat er vrijwilligers zijn die het gebied als het ware hebben geadopteerd en zich nu voor de put inzetten", zegt een woordvoerder van de gemeente. 

Quote

De eenvoud en simpelheid wordt over het hoofd gezien, terwijl er wel 2,5 miljoen in de twee zwembaden wordt gestoken.

John van der Made

Frustratie

Nadat Van der Made na een ‘explosie van frustratie’ over het aanzicht van de put vorig jaar een facebookpagina oprichtte, zette de gemeente een stapje bij. Het zand werd gefreesd en palen en gaas voor een afrastering werden gedoneerd. De omheining werd door vandalen na een aantal weken alweer vernield. ,,We vinden het gek dat de gemeente hier niet meer doet. De eenvoud en simpelheid wordt over het hoofd gezien, terwijl er wel 2,5 miljoen in de twee zwembaden wordt gestoken.”

Het overgrote deel van het werk komt op de schouders van de vrijwilligers. Nu de gemeente het zand onlangs weer gefreesd heeft, pakt Van der Made samen met een tiental anderen vandaag de draad weer op. ,,We vragen niet veel. We hoeven geen glijbanen en picknicktafels. Alleen een beetje respect voor de omgeving zodat het straks niet weer wordt gesloopt.”

Quote

Het zou mooi zijn als de gemeente een ventvergun­ning af wil geven voor de zomervakan­tie en daar dan niet de hoofdprijs voor vraagt.

John van der Made

Eetkar

En de eetkar terug, net als vroeger, is ook helemaal geen slecht idee: ,,Dat zouden we graag op een duurzame manier terugzien. Het zou mooi zijn als de gemeente een ventvergunning af wil geven voor de zomervakantie en daar dan niet de hoofdprijs voor vraagt.”

Maar eerst wordt vandaag de afrastering hersteld en verder uitgebreid en komen er vijf bankjes en een prullenbak bij. Vooral door de donaties van ondernemers uit Lage Zwaluwe en de vrijwilligers uit het dorp moet het straks weer uitnodigen om te recreëren. Geinteresseerden kunnen zich vrij aansluiten bij de actie.

  1. Een handgranaat maakte het einde aan het leven van Ad (9) en Henk van Bragt (4). ‘Ze hebben nooit anders dan oorlog gekend’
    PREMIUM
    Mijn bevrijding

    Een handgra­naat maakte het einde aan het leven van Ad (9) en Henk van Bragt (4). ‘Ze hebben nooit anders dan oorlog gekend’

    BREDA/TETERINGEN - ,,Kijk”, zegt Jeanne Bastiaanssen-Van Bragt (82) uit Breda. Ze opent een klein hartvormig medaillon. Er verschijnen twee portretjes in zwart-wit. ,,Dit zijn mijn broertjes”, zegt ze. ,,Ad van 9 en Henk van 4.” Ouder zijn ze nooit geworden. Op 2 september 1944 kwam in Teteringen aan hun nog jonge leven abrupt een eind.