Volledig scherm
Linda in Australië. 'Niet alles gaat altijd vanzelf. Soms voel je je eenzaam.'

Linda Buuron: 'Backpacken is méér dan een lange vakantie'

BERGEN OP ZOOM - Linda Buuron (27) uit Bergen op Zoom pakt regelmatig haar backpack om - alleen of met gezelschap - nieuwe bestemmingen te ontdekken. "Als docent krijg ik de kans om elk jaar een aantal weken weg te gaan. Super, want reizen is fantastisch. Maar net zoals in Nederland gaat ook niet alles vanzelf en voel je je ook wel eens eenzaam", zegt ze nuchter.

Ze zijn jong, tussen de twintig en dertig jaar, hebben een goede opleiding en willen vooral feesten. Backpackers uit westerse landen die met de creditcard van papa een zo onalledaags mogelijk leven leiden. Zoveel mogelijk plekken en zoveel mogelijk ervaringen om de honger naar opwinding te stillen. Linda kwam in Zuidoost-Azië regelmatig hordes zuipende backpackers tegen, met name in Thailand: "Altijd een kater, geen geld voor safari-trip of een hike, al hun geld ging op aan buckets met liters wodka op het strand. Uiteindelijk is dat gewoon een lange vakantie."

Reizen zit in de familie. Haar oma en oud-tante waren ook avonturiers; voor die tijd lang niet zo vanzelfsprekend als nu. Je moet er wel tegen kunnen; steeds onderweg, continu nieuwe gezichten. Weinig privacy en soms eet je weken rijst. Ook wat betreft hygiëne: stel je grenzen maar iets bij. Leven uit een rugzak betekent ook dat je geen mooie pumps hebt om aan te trekken naar een feestje.

Linda kon zich gemakkelijk aanpassen maar had na een poosje behoefte aan écht contact. "Telkens dezelfde gesprekken voeren wordt oppervlakkig. Ik heb me wel eens afgevraagd af of ik wel sociaal genoeg was. Het is niet overal gemakkelijk maar door dieper de binnenlanden in te trekken en een reisgenoot te zoeken, kregen we meer mee van de cultuur en hadden we diepgaande gesprekken naarmate we elkaar beter leerden kennen."

In sommige derdewereldlanden worden backpackers gezien en benaderd als rijke toerist met een creditcard. Je moet ervoor waken dat er misbruik van je wordt gemaakt, zegt Linda. "Dat jij daar bent omdat je nieuwe culturen wilt ontdekken, is voor de bewoners daar soms niet voor te stellen. Begrijpelijk, zij hebben wel iets anders aan hun hoofd. Maar dat kan ook frustrerend zijn."

Twee jaar geleden wilde Linda niets liever dan weg uit de privékliniek in Varanasi. "Ik was op reis met een vriendin in India. Zij voelde zich niet goed en voor de zekerheid bezochten we een kliniek. Daar vertelden ze ons dat ze malaria had en ze werd direct aan een infuus gelegd. Ik moest opletten of de naalden schoon waren en welke medicijnen ze kreeg. Maar het ging allemaal heel snel, niemand gaf antwoorden op mijn vragen en er kwam maar geen dokter."

Linda moest haar vriendin achterlaten op de intensive care. "Verschrikkelijk, ik voelde me ontzettend machteloos en was boos."

Ze had foto's gemaakt van de medicijnen en controleerde deze online, had contact met het thuisfront en concludeerde: ze moest daar weg.

De volgende dag trof Linda haar vriendin versuft aan in de kliniek. "De verpleegsters wilden eerst het infuus niet verwijderen en de dokter zei zelfs dat ik mijn vriendin de dood in zou jagen als we het ziekenhuis zouden verlaten."

Wat Linda vreesde, gebeurde: ze kreeg een rekening van 500 euro gepresenteerd. Na een pittige discussie en hulp van de verzekeraar in Nederland konden de twee jonge vrouwen uiteindelijk de kliniek verlaten en reisden ze in goede gezondheid verder.

Toen Linda in 2009 in Zuid-Amerika haar eerste reis maakte door Peru en Bolivia, was ze nog een stuk naïever, maar merkte ze ook al snel dat sluwe trucjes werden gebruikt om westerlingen te beroven van hun waardevolle bezittingen. "Je hebt er net een lange reis op zitten, je bent moe en wil naar je hostel. Taxichauffeurs bij het vliegveld beweren soms dat het geen veilige buurt is en aan je naar een andere plek te brengen. Je weet dan nog niet dat je wordt afgezet en dat zij afspraken hebben met hotels."

Overweldigd door alle nieuwe ervaringen laat je je meevoeren door het land. "Je laat alles op je inwerken je staat overal voor open. En dat weten ze. Als je in de lokale bus je tas op de grond zet, gooien ze er een fles water over en bieden ze daarna vriendelijk aan om deze boven je hoofd neer te zetten: weg portemonnee en camera. Door in te spelen op je emotie ben je een gemakkelijke prooi."

Lees alles over de reisavonturen van Linda op haar blogs: lindabuuron.waarbenjij.nu en lindaenrein.waarbenjij.nu

Live Voetbal

home logo PSVPSV
74'
1-0
Heracles AlmeloHER
away logo
home logo FeyenoordFEY
14:30
AjaxAJA
away logo
home logo AZAZ
14:30
FC UtrechtUTR
away logo
home logo sc HeerenveenHEE
16:45
VitesseVIT
away logo

poll

Het is logisch dat de Raad van State achter het ingrijpen bij camping Fort Oranje staat

Het is logisch dat de Raad van State achter het ingrijpen bij camping Fort Oranje staat

  • Eens (85%)
  • Oneens (15%)
940 stemmen