Volledig scherm
NAC-speler Pele van Anholt baalt. © BSR Agency
0
EINDE
0

Gelijkspel met FC Groningen voelt voor NAC aan als een nederlaag

nabeschouwingVerliezen is geen optie, niet vanavond. Niet na weken van kommer en kwel, er moet gewonnen worden. Het broeit, het zindert in Breda. De meterslange stoet, de bierdrinkende colonne die twee uur voor aanvang vanuit de binnenstad in een kronkelige en vurige sliert naar het Rat Verlegh Stadion loopt, verbeeldt de hoop van een club die snakt naar betere tijden. NAC is aan winnen toe.

Als de hekkensluiter klokslag kwart voor negen aan de wedstrijd met FC Groningen begint, leidt De Graafschap met 0-1 bij PEC Zwolle. Ook dat nog. Met Mitchell te Vrede terug in de spits en Giovanni Korte voor de disciplinair geschorste Mikhail Rosheuvel, waarom winteraankoop Sullay Kaikai op de bank start is onbegrijpelijk, trekt de thuisploeg zich terug in de loopgraven. De eerste helft is niet om de harden, het is slaapverwekkend. Kijken naar dit NAC is als doodgeslagen bier weghakken uit een vettig glas zonder schuimkraag.

Dat het publiek in de rust uit zijn dak gaat bij een warming-up van linksback Greg Leigh zegt alles over het niveau van het elftal. Dan is al duidelijk dat De Graafschap, de enig overgebleven concurrent in de strijd tegen rechtstreekse degradatie, een eclatante 0-3-zege heeft behaald in Zwolle. Het zorgt voor berusting onder de stil geworden Yellow Army die zo reikhalzend naar deze avond heeft uitgekeken.

De botte bijl is zoek

De eerste helft van NAC kan schriftelijk worden afgedaan. Omdat men weigert ten strijde te trekken, leunt het team met een defensie van vijf man tegen de eigen zestien aan. De meeste spelers verdedigen op een merkwaardige manier: half voorovergebogen, armen breed uitgezet en met het gezicht naar de grond. Ze volgen de bal, lopen gedwee met hun tegenstander mee, maar zetten geen druk. Niemand, maar dan ook niemand die de botte bijl hanteert. De gele kaart die Menno Koch voor zijn onhandigheid krijgt, is zijn vijfde van dit seizoen. Hij is daardoor geschorst voor het duel met Vitesse op carnavalszondag. Een gemis is zijn afwezigheid allerminst.

Het gepriegel in de marge maakt in de tweede helft plaats voor iets meer durf resulterend in een kopbal van Te Vrede direct na rust. Samen met Ramon Pascal Lundqvist en Dorian Dervite, sterk in de duels, de enige speler die het bedenkelijke niveau ontstijgt. FC Groningen heeft niets te vrezen van een NAC dat ploeterend ten onder gaat aan passiviteit.

Geen greintje geloof

In deze spelersgroep zit geen greintje geloof meer. Het leeuwendeel heeft moeite genoeg om zelf overeind te blijven. Het is al vaker gezegd: de technische staf lukt het maar niet om het opgediende gerecht op smaak te brengen. Dat een verdwaalde voorzet van Leigh door de handen van Sergio Padt glipt en NAC bijna aan een niet verwachte voorsprong komt, even ervoor raakt Ludovit Reis met een kanonskogel de lat boven Benjamin van Leer, zegt alles over de beperkte stootkracht van de thuisploeg.

De aanvallende wissel zes minuten voor tijd met Robert Mühren voor Dervite haalt niets uit. Het is in de slotminuut aan Van Leer te danken dat NAC niet als verliezer van het veld stapt, hoewel Gervane Kastaneer in de blessuretijd de mogelijkheid op een stiekeme zege om zeep helpt. Dat NAC met de 0-0 tegen een makkelijker en beter spelend FC Groningen voor de derde keer de nul houdt deze competitie is een schrale troost. De achterstand op nummer zeventien De Graafschap is immers opgelopen tot vier punten. Het georganiseerde voorspel van de supporters was vele malen boeiender dan de saaie wedstrijd. Het gelijkspel voelt aan als een nederlaag. Het zijn barre tijden in Breda.