Volledig scherm
Dorien van Dijk is onder andere dichteres en hoofdredacteur van het paardenmagazine Bit. © Marcel Otterspeer / Pix4Profs

Hoofdredacteur Bit Dorien van Dijk is gelukkig in Klundert: 'Paarden verzorgen maakt me down to earth'

KLUNDERT - Op tafel liggen drie glossy's waarvan Dorien van Dijk (42) uitgeefster en hoofdredactrice tegelijkertijd is. Deels van achter haar pc in haar woonkamer bestiert ze deze paardenbladen waarin vakvrouwschap en passie samensmelten. De liefde voor het edele dier spat ervan af. Logisch, straks fietst ze weer naar de manege aan de Niervaartweg waar Illuso, haar Andalusische donkerbruine paard dat ze 2013 in Spanje heeft gehaald, gestald is.

"Ik ben er dagelijks zo'n twee uur", begint ze. "De stal uitmesten, schoonmaken. Illuso eten geven, borstelen, noem maar op. Het maakt me 'down to earth'. Dat doet sowieso een paard dat van nature direct reageert als verzorger en ruiter niet alert bezig is. Als ik paardrijd, kan ik me geen slap moment permitteren."

Heeft u altijd al een paard gehad?

"Ja, ook mijn jeugd stond in het teken van mijn toenmalige verzorgpaard. Kon ook niet anders, want Vorden ligt zelfs voor Achterhoekse begrippen in een niemandsland. Er was niks te doen maar dat vond ik prima. Vorden heeft straten met mooie dikke bomen, net als Klundert. Ik woonde in Zevenbergen toen mijn relatie strandde. Vanwege mijn paard die in Etten-Leur gestald stond, wilde ik in de buurt blijven. Toen ik Klundert op de Zevenbergseweg binnenreed en die bomen opzag, leek het of ik thuis kwam. Ook het eerste huis wat de makelaar me aanbood, voelde vertrouwd. Bovendien woonden hier al twee goede vriendinnen."

Volledig scherm
Foto ter illustratie © ThinkStock

Gelukkig in Klundert dus?

"Enorm. Ik vind het centrum met het Kreekgebouw en met het nieuwe cultureel centrum mooi. Verder is alles lekker dichtbij. In alles streef ik naar huiselijkheid en naar kleinschalige harmonie. Ook als tegengif voor mijn stedelijke journalistieke ambities. Natuurlijk hoorde ik allerlei benauwende calvinistische verhalen over Klundert maar ik stoor me daar absoluut niet aan. Bovendien kon ik mijn paard hier kwijt en is ook Sophie uitermate tevreden."

Quote

In alles streef ik naar huiselijkheid en naar kleinschalige harmonie

Dorien van Dijk

Sophie?

"Ja haha, dat is de sjieke naam die ik mijn straathond gaf. Ik loop met mijn hondje dagelijks over de stadswallen. Via haar raakte ik trouwens aan de praat met Jacco den Hollander, die hier verderop een herenmodezaak heeft. Wat begon met enkele beleefdheidsuitwisselingen is inmiddels uitgegroeid tot een vaste relatie. Ook dat draagt bij aan mijn streven zo authentiek en creatief mogelijk te leven. Ik werkte ooit bijna drie jaar op de ANP-redactie. Ik leerde er veel, maar ik begon meer en meer als een telex-machine over het nieuws te praten. Om de creativiteit in mijn schrijven te blijven ontwikkelen, ben ik weer met gedichten aan de slag gegaan. Ditmaal zelf."

Hoezoe weer?

"Als kind stelde ik dichtbundels van gedichten van andere schrijvers samen; ik vond dat ontzettend leuk. Vorig jaar juni kwam mijn eerste bundel uit waarvan er inmiddels enkele honderden verkocht zijn. Dat is best aardig hoor, in dat wereldje. Dichten daagt mij uit om zoveel mogelijk te zeggen in zo weinig mogelijk woorden. Ik wil meteen doordringen tot de kern, de lezer direct raken. Mijn gedichten zijn daarom kort, kraakhelder. Met een gedicht ben ik soms een week bezig. Het is scheppen, schaven, ook lees ik ze hardop voor mezelf op voordat ik er een klap op geef. Luister! Deze gaat over Jacco."

Quote

Dichten daagt mij uit om zoveel mogelijk te zeggen in zo weinig mogelijk woorden

Dorien van Dijk

We zijn benieuwd....

"Ineens kruisten onze wegen. Zomer, winter, zon en regen.

Telkens opnieuw kwamen wij elkaar tegen.

Gedachten gingen verder dan zomaar een praatje;

in mijn dromen was je al lang mijn maatje."

Onlangs, tijdens het concert van Allerzielen in de voormalige katholieke kerk, bracht u op het podium gedichten. Hoe ging u dat af?

"Aanzienlijk beter dan mijn podiumdebuut vorig jaar kerst bij Klundert bij Kaarslicht. Ik deed toen vanwege de zenuwen maar een dotje. Ik wist niet waar ik kijken moest en raffelde alles af. Snel praten is sowieso mijn valkuil. Voor het vak Duits gaf ik ooit een spreekbeurt over de Spaanse rijschool in Wenen, waar ze werken met Lippizaners, een speciaal paardenras. Toen ik klaar was en de docent vroeg wie in de klas het begrepen had, staken drie leerlingen hun vinger op. Ze zeiden bloedserieus dat mijn spreekbeurt ging over pizza's. Haha. Voor Allerzielen heb ik serieus geoefend en dat betaalde zich uit, hoop ik."

Spreken in het openbaar geldt als de grootste angst van de westerse mens.

"Oefening baart kunst. De laatste tijd krijg ik om de haverklap bij de evenementen die mijn uitgeverij organiseert een microfoon voor mijn snufferd geduwd zoals laatst bij het NK Vlechten bij paarden. Met mijn cowboylaarzen sta ik daar als een cowgirl tegen de deelnemers en gasten uit de losse pols te oreren haha. Kortom: ik ben me in hoog tempo aan het ontwikkelen en dat dank ik ongetwijfeld voor een groot deel aan mijn landleven in deze stad dat me elke dag met mijn pootjes in de modder zet."

Volledig scherm
© Thinkstock