Volledig scherm
Véronica Maaskant in de hal van het Dordtse Albert Schweitzer ziekenhuis. © VICTOR VAN BREUKELEN

'Ik had het gevoel dat ik in een koker zat, helemaal alleen'

ETTEN-LEUR - Na een zelfmoordpoging belandde Véronica Maaskant op de psychiatrische afdeling in Dordrecht. Ze schreef er een boekje over.

Vastgebonden op bed wordt Véronica Maaskant, haar schrijverspseudoniem, wakker. Het is 21 september 2016. Een dag eerder heeft ze thuis in 's-Gravendeel met een overdosis antidepressiva en slaappillen geprobeerd een einde aan haar leven te maken. Ze ontwaakt op de Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis (PAAZ) van het Albert Schweitzer ziekenhuis (ASz) in Dordrecht.

Ruim een jaar later vertelt de 62-jarige, die met haar man inmiddels in Etten-Leur woont, haar levensverhaal in de kantine van datzelfde ziekenhuis. ,,Zo'n heftige crisis als toen had ik nog niet meegemaakt."

Boekje

Het gaat inmiddels beter, al wordt ze nog steeds intensief behandeld. Over haar vijf weken op de PAAZ-afdeling in het ASz schreef Maaskant een boekje: Paaz-eiland. ,,Ik dacht in de tweede week: Hier ga ik een boekje over schrijven. Over al die ontmoetingen met de mensen daar. Ik ben er zo liefdevol en met kundigheid behandeld. De waardigheid van mensen staat centraal. De activiteitentherapie bijvoorbeeld was fantastisch. Wat werken daar een geweldige vrouwen. Het schrijven was voor mij een uitlaatklep.''

Quote

Ik ben drie dagen in paniek geweest. Was uren aan het schreeuwen, huilen.

Véronica Maaskant

Boom

'Wat beteken ik?' Het is de vraag die Maaskant zichzelf al bijna het hele leven stelt. Om die tijdens de vele pikzwarte periodes zelf met 'niets' te beantwoorden. De zeer strenge katholieke opvoeding van haar door de oorlog getraumatiseerde ouders en de vele jaren daarna in wat zij noemt een 'sektarische omgeving', zijn debet aan haar problemen. ,,Ik ben een kind van twee emotioneel niet-beschikbare ouders. Warmte was er nauwelijks, knuffelen gebeurde niet.''

'Enorm gat'

Maaskant glijdt in de loop van 2016 steeds verder af, nadat ze is gestopt met werken als ambulant dienstverlener voor leerkrachten die kinderen begeleiden met communicatieve problemen. ,,Ik viel in een enorm gat. Had geen functie meer, was in mijn beleving niemand meer. Ik had op een gegeven moment een heel sterke doodswens. De psychiater die ik toen had heeft dat niet opgepakt."

Het kappen van een boom in de tuin, op aandringen van buren, wordt haar bijna fataal. ,,Toen die gekapt was, knapte er iets. Ik ben drie dagen in paniek geweest. Was uren aan het schreeuwen, huilen. Ik had het gevoel dat ik in een koker zat, helemaal alleen. Met mijn hand op die stronk, voelde ik de aanwezigheid van mijn vader. Hij werkte als modelmaker bij Philips veel met hout. Ik had eigenlijk nooit een gesprek gehad met hem. Op dat moment was ie zo aanwezig. 'Ik moet naar mijn vader', dacht ik.''

Goeds

Snel na de vijf weken opname in het ASz besluiten Maaskant en haar echtgenoot te verhuizen. ,,Niet alleen om fysiek op een andere plek iets nieuws te beginnen, maar ook om in psychisch opzicht iets nieuws te beginnen. Zodat ik weer kan gaan bouwen. Ik heb het gevoel dat die crisis ons iets goeds heeft opgeleverd.''

BN DeStem gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement