Vastenblog: 'Ik heb gezondigd'

Jamie ligt ziek in bed. Zónder Facebook. Nicole zondigt.

Beste Jamie,

Week 6 van onze vastentijd staat op het punt te beginnen. En weet je: zo zenuwachtig als ik daarvóór was voor het moment waarop ik sociale media moest afzweren, zo zenuwachtig ben ik nu voor het moment waarop ik weer op Twitter 'mag'.

Wij hadden het laatst over de filterbubbels die met sociale media worden geassocieerd. De neiging van mensen om op Facebook, Twitter of Instagram alleen dié mensen en tijdlijnen op te zoeken die passen bij wat ze toch al denken.

Ik heb voorheen echt mijn best gedaan aan die bubbels te ontsnappen, door bewust mensen te volgen - vooral op Twitter - die fundamenteel anders denken dan ik. De tweets van Geert Wilders bijvoorbeeld halen het bloed onder mijn nagels vandaan, maar ik heb ze trouw gevolgd. Omdat ik dacht dat het me zou helpen beter te begrijpen hoe andere meningen ontstaan, waaróm mensen dingen vinden die mij zo vreemd in de oren klinken.

Nu, met wat afstand, zie ik dat dit me niet uit mijn bubbel haalde. Het duwde me er verder in. Want ik volgde de uitersten. Mensen die in de 160 tekens van een tweet voor mij onbegrijpelijke meningen zonder onderbouwing of nuance mijn wereld in slingerden, waardoor ik ze alleen maar slechter ging begrijpen. Enger ging vinden. Het kweekte bij mij geen enkel begrip of inzicht, enkel angstige afstand.

Twitter voelt voor mij niet meer als een dialoog; het voelt na een paar weken 'twittervakantie' als een boksring, waarin tegenstanders elkaar vanuit hun hoeken toeschreeuwen dat zíj er met de overwinning vandoor zullen gaan. En dan zitten er op de tribunes ook wel mensen die verstandige dingen zeggen, en fluisteren dat het misschien allemaal geen wedstrijd is. Maar die hoor je nauwelijks, over al dat geschreeuw heen. Ik heb er helemaal geen zin meer om die ring weer in te gaan.

Al verheug ik me wel op het moment dat ik weer mooie plaatjes op Instagram kan slingeren. Vraag me niet precies waarom, maar zo'n fijn filtertje, blije hashtag erbij: dáár kijk ik naar uit. Net als het me fijn lijkt eindelijk te kunnen kijken waar al die meldingen op Strava vandaan komen. Ik kan zien dat mensen berichtjes voor me achterlaten, maar mag ze niet checken: best frustrerend.

Jij lag deze week een paar dagen ziek in bed en op de bank zonder Facebook; 'een nieuwe ervaring', appte je. Miste je het toen wel?

Hoop dat je je tegen de tijd dat je dit leest weer wat beter voelt.

Liefs,

Nicole

Volledig scherm
ETTEN-LEUR VANAF ASWOENSDAG WORDT HET VASTEN OP "HUN" EIGEN VERSLAVING VOOR NICOLE FRÖLING. Foto Jan Stads / Pix4Profs © Foto Jan Stads / Pix4Profs

Hai Nicole,

Afgelopen week was ik ziek ja, samen met mijn dochter. Ziek zijn zonder Facebook leek mij best een uitdaging. Want Facebook is echt ideaal wanneer je met griep in bed ligt en te lamledig bent om te slapen. Je kunt ook posten dat je ziek bent en dan kun je rekenen op zeker dertig beterschapsreacties. En als je heel veel geluk hebt biedt een van je Facebookvrienden aan een pan zelfgemaakte kippensoep langs te brengen. Oké, dat laatste is mij in vijf Facebookjaren nog nooit gebeurd. Maar het zou kunnen.

Wat er wel gebeurde was dit: drie moeders boden allerlei hulp rondom het halen en brengen van mijn zoon aan. Mijn zus dronk een kop thee op bed en kwam de dag erna een pot honing brengen toen de mijne op was. Mijn vader ging met mijn zoon het bos in terwijl hij eigenlijk de buitenboel af had willen schilderen. Mijn moeder gaf via hem een schaal macaroni mee zodat ik niet hoefde te koken wanneer ik weer zin had om te eten. Ze belden twee dagen later om te vragen welke boodschappen ze voor me konden meenemen. Mijn Martijn (weet iemand een goed woord voor ‘ex-man met wie je nog bevriend bent en samen de kinderen opvoedt’?) kwam donderdag een keer extra met de kinderen langs voor een knuffel.

Daar kan natuurlijk geen like tegenop. Geen dertig ook. En dat wil ik ook helemaal niet. Ik wil niet dat die echte aandacht moet concurreren met weliswaar welgemeende maar toch vluchtige aandacht op Facebook. Het is het me ook niet meer waard. Want als Twitter een boksring is, dan is Facebook het podium van een televisieshow. Onder een enorm vergrootglas probeer je zo authentiek mogelijk leuk, slim of inspirerend te zijn voor iedereen. Ik zag vorige week in ‘Sophie in de mentale kreukels’ wat zo’n podium met je hartslag doet. Leuk voor een korte adrenaline- en dopaminekick, maar niet gezond voor een langere tijd. Net als met jouw boksring is het dus geen wonder dat ik dat podium niet meer zomaar op wil. En dat gaat binnenkort toch echt weer gebeuren. Want zowel mijn Jamie Nederpel Coaching-pagina als de pagina van het Arboretum Oudenbosch ga ik weer zelf beheren.

Ik vind het spannend.

Hoe gaat het ons af wanneer we weer alles ‘mogen’? Vervallen we weer in ons oude patroon, of lukt het ons structureel iets te veranderen? Het volhouden van een dieet is vaak nog lastiger dan de start. Zo beschouwd is ons digitale dieet eigenlijk pas op de helft. Tot nu toe heeft ons schrijven voor de krant mij erg geholpen. Daarom ben ik blij dat je ‘ja’ hebt gezegd op mijn vraag dat te blijven doen! Ook de veertig dagen na Pasen gaan we elkaar wekelijks mailen, niet meer voor de krant maar wel op www.digitaaldieet.nl. Jij vanuit de boksring en ik vanaf dat televisiepodium. Maar wel anders dan eerst. Hoop ik.

Liefs,
Jamie

Volledig scherm
Vastenactie met verslaggeefster Nicole Froeling en Jamie Nederpel: stoppen veertig dagen met social media. © Peter van Trijen / Pix4Profs

Update: Gezwicht voor de berichtjes op Strava…

Beste Jamie,

Toch nog een mailtje terug, deze week. Want ik heb gezondigd. Gestrand in het zicht van de finish: ik kon me niet meer inhouden op sportapp Strava.

Ik zag dat iemand die ik al een tijdje op afstand bewonder – een ‘gewone’ Oosterhoutse die echt heel gave dingen doet, zoals traillopen van 80 kilometer lopen (rennen, dus, hè; 80 kilometer rénnen!) – een berichtje had achtergelaten op Strava. Een echte real life held die een berichtje achterlaat, daar werd ik gewoon té nieuwsgierig van. Dus ging ik toch maar kijken wat voor berichtje dat was. En toen kon ik ‘net zo goed de andere berichtjes ook even checken’. En dán kon ik net zo goed even door de timeline scrollen en wat kudos (likes) weggeven, hier en daar. Tsja, en zo ontspoor je dan. En nu weer hup, terug in het gareel voor de laatste vastenweek…

Fijn dat je buiten Facebook een heleboel echte, fijne mensen trof die je hulp van vlees en bloed en extra knuffels konden bieden. En ook heel fijn dat je nog even door wilt bloggen na de vastentijd! Heel benieuwd naar je eerste ervaringen als je weer het podium op stapt…

Tot snel,

Nicole

Weten hoe het met de andere vastenden gaat? Klik hier.

BN DeStem gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

Blogs