Volledig scherm
Vastenactie met verslaggeefster Nicole Froeling(l) en Jamie Nederpel (r) stoppen 40 dagen met social media. © peter van trijen/pix4profs

Blog vasten: 'Verslaafder dan ik dacht'

BN DeStem-lezer Jamie Nederpel en redacteur Nicole Froeling laten in de vastentijd de social media even voor wat het is. 

Beste Jamie,

De kop is eraf.

Het verwijderen van de social media-apps voelde dinsdagavond een beetje alsof je er een pleister af moet trekken: een snelle en pijnlijke beweging waar je weinig zin in hebt. Maar ja, het moet.

Toch vallen de eerste dagen me niet tegen. Het nieuws, waarvoor ik vooral op Twitter keek, volg ik nu 'gewoon' via de krant en krantenapps. Maar alle ' ruis' die daar tussendoor komen op Twitter - racistische rottweets bijvoorbeeld, of mensen die nóg steeds ontkennen dat er een klimaatverandering plaatsvindt - die zijn weggevallen. Er is nu al een bepaalde rust in mijn hoofd. Meer tijd. 

Maar: er zijn ook wel momentjes waarop ik het toch lastig vind. Dat je interessante artikelen tegenkomt en die niet kunt delen - da's wennen. Als ik online iets moois of interessants tegenkom, zweeft mijn duim als vanzelf naar knoppen die er nu niet meer zijn: o ja...

Want mijn hand pakt nog wel voortdurend, als vanzelf, mijn telefoon. En pas als ik naar het scherm kijk en de vertrouwde icoontjes niet meer zie, realiseer ik me dat ik die apps niet meer de hele tijd kán checken.

Even wennen nog, dus, maar spijt heb ik voorlopig zeker niet!

Hoe vergaat het jou?

Tot snel,

Nicole

Hai Nicole,

Mijn rechterduim weet ook nog niet dat ik geen Facebook meer op mijn telefoon heb! Ik ben geschrokken van hoe lang dat duurt. En waar ik ook van schrok is hoe WhatsApp de eerste dag zomaar de rol van Facebook overnam. Ik had het artikel uit de krant woensdagochtend aan 14 (!) mensen geappt en was dus de hele dag met 14 mensen in gesprek. Op mijn telefoon. Terwijl ik dat niet meer wilde. Nu heb ik alle app-icoontjes van mijn startpagina af gehaald en alle meldingen van WhatsApp uitgezet. Dat scheelt. Ik wil blijkbaar niet alleen vasten met sociale media, maar matigen met heel mijn telefoon.

Gek genoeg mis ik Facebook niet zoveel. Ik heb niet het idee dat ik nieuwtjes mis. Ik mis het lezen ervan ook niet. Het enige wat ik soms lastig vind, is wat jij ook noemt: dat ik niets kan delen. In mijn hoofd maak ik nog regelmatig tekstjes voor posts wanneer ik iets leuks meemaak of zie. Da’s misschien toch de schrijver in mij, die moet wennen aan het wegvallen van een podium. Het geeft wel veel rust om niet steeds te hoeven checken of ik nog likes heb, of getagd ben. Ik heb nu al meer tijd. Ik schrijf meer in mijn dagboek dan voorheen. En ik lees meer! Veel meer. Zoals ik ‘vroeger’ deed, meters maken zonder onderbreking. Al lezende krijg ik ideeën en ga ik zelf schrijven. Fijn dat daar nu meer ruimte voor is.

Het boek dat ik nu bijna uit heb zal je aanspreken: ‘Leven zonder smartphonestress’. Al word ik er niet per se blij van… ik herken veel. Dat volautomatische gedrag, het gefragmenteerde werken, versnipperde aandacht, onrustig gevoel. Poeh. Ik was ‘verslaafder’ dan ik dacht. Ik ben al aan het nadenken hoe ik na Pasen met mijn telefoon wil omgaan. Want terug naar hoe het was, dat wil ik zeker niet meer.

Succes met week twee!

Groeten,

Jamie

Blogs