Volledig scherm
Vastenactie met verslaggeefster Nicole Froeling en Jamie Nederpel: stoppen veertig dagen met social media. © Peter van Trijen / Pix4Profs

Blog vasten: Over zoekgeraakte hondenpoep en kinderen die ongezien van de glijbaan gaan

Hai Nicole,

Sinds ik aan het vasten ben, valt het telefoongebruik van anderen me veel meer op dan voorheen. Jij zei laatst ook al zoiets. Vorige week deed ik een intervaltraining (ik kan al bijna weer 5 kilometer hardlopen, jeej!) en dit is wat ik onderweg zag:

Een moeder in een speeltuin, al opgestaan van het bankje, roept kijkend op haar telefoon: “Nog één keer glijden lieverd, en dan gaan we!” Na drie keer glijden van haar dochter staat ze nog steeds in dezelfde houding op dezelfde plek, onbewogen, haar blik op het schermpje.

Een man zoekt in het gras naar een drol omdat hij, kijkend op zijn telefoon, gemist heeft of zijn hond gepoept heeft en zo ja waar.

Een automobilist heeft de wachttijd voor het verkeerslicht benut door op zijn telefoon te kijken en ziet daardoor niet dat het licht op groen springt. Hij laat een flink gat vallen, waardoor de auto achter hem het groene licht mist.

Een vrouw voor het zwembad vergeet haar sigaret te roken - terwijl dat toch echt de reden is dat ze voor het zwembadgebouw staat en niet erin - omdat ze met ringvinger van de hand waarmee ze haar sigaret vasthoudt, staat te typen op haar telefoon.
Dat laatste lijkt me per saldo winst, maar toch.

Aan nummers 1 en 3 heb ik me ook wel eens schuldig gemaakt. En als ik een hond had gehad, of zou roken, zouden 2 en 4 ook niet ondenkbaar zijn. En nu? Nu krijg ik echte duimpjes wanneer ik vanaf het schoolplein ga hardlopen en die voelen veel leuker dan de digitale duimpjes die ik gekregen had wanneer ik een foto van mijn hardloopschoenen op Facebook had gezet. Ik geniet veel meer van alle momenten zelf, in plaats van de online reacties erop. Ik mis minder, terwijl er veel is dat ik niet meer zie. Wat een rijkdom. En rust.

Toch knaagt er nog iets. Ik heb voor die intervaltraining van hierboven zomaar weer een half uur zitten WhatsAppen. Schuin zittend op de keukenstoel omdat ik immers toch gelijk weer zou opstaan. Het hardlopen paste daardoor bijna niet meer in mijn ochtend. Ik ontdekte het net op tijd. Vervolgens ging ik bijna echt niet, omdat Buienradar (= de werkelijke reden dat ik mijn telefoon had gepakt) aangaf dat het ging regenen. Wat niet klopte. En wat ook niet uitmaakte; mijn boek gaat niet voor niets ‘Het is altijd het goede weer’ heten.

Ik weet niet hoe met het jou zit, maar ik wil dit niet meer. Ik wil niet zo afhankelijk zijn van mijn telefoon. Ik ben aardig op weg en daar ben ik trots op, maar bij WhatsApp wringt het nog. Ik denk er nu over na hoe het zou zijn als ik ook daarmee zou stoppen. Zou ik veel missen? Onthand zijn? Een kluizenaar worden? Of juist meer gaan bellen en afspreken?

Al met al maakt het een hoop los. En het is pas halfvasten! Wat heeft de eerste helft jou gebracht? En hoe wil jij verder?

Groet,
Jamie

Beste Jamie,

Wat ontzettend herkenbaar, de voorbeelden die je geeft van mensen die zó in hun telefoon zitten dat ze de echte wereld vergeten. Net als jij heb ik me ook schuldig gemaakt aan een aantal van die voorbeelden.

Een paar weken geleden had een verkeersdeskundige het op de radio over smombies: een afkorting van smartphone-zombies. Het valt ook mij nu op, het stikt werkelijk overal van de smombies. Zelf was en ben ik er ook een, al lijk ik dankzij onze vastenperiode weer wat tot leven te komen.

Het uitbannen van sociale media maakt veel verschil, maar het schermpje op zich heeft een bepaalde aantrekkingkracht waar ik me ook nu niet aan kan onttrekken. Ik heb digitale abonnementen op NRC en Trouw; die kranten lees ik meestal op mijn telefoon. Nu besteed ik daar veel meer tijd aan en zo zit ik alsnog aan mijn schermpje gelijmd. Net als jij met WhatsApp, wil ik ook graag deze laatste restjes smartphoneverslaving opruimen. Maar ik vind het wel lastig. Want ik merk: als je niet elk vrij momentje kunt vluchten in je telefoon, ben je ineens wel heel vaak alleen met je gedachten. En moet je aandacht besteden aan lastige gevoelens, situaties en gedachtes die je normaal makkelijk opzij kunt schuiven voor een paar minuutjes op Twitter of Instagram.

Wat ook opvalt, is dat mijn telefoon en apps vooral macht over mij lijken te hebben, in plaats van andersom. Deze week werd dat weer eens pijnlijk duidelijk.

Ook ik loop hard; ik ben aan het trainen voor mijn eerste marathon, in het paasweekeinde. Een paar dagen geleden dook een hardnekkig, zeurend pijntje op in mijn scheenbeen. Tijd om terug te schakelen voor dat pijntje zich ontwikkelt tot een echte blessure. En dat betekent dus mountainbiken, zwemmen of op zo’n verschrikkelijke crosstrainer klimmen om je conditie even op peil te houden zonder de dreigende blessureplek te veel te belasten. Dat betekent óók dat mijn kilometeraantal in hardloopapp Strava ineens terugloopt. Dat alle mooie grafiekjes die de app maakt, en waarin mijn voorbereiding op de marathon er zo keurig uitzag, ineens niet meer ‘kloppen’. Dat vond ik zo vervelend, dat ik bijna in een soort digitale paniek tóch mijn lange duurloop was gaan doen zaterdag. Liever een blessure en een eventueel gemiste marathon dan lagere kilometeraantallen op Strava: daar gaat iets héél erg mis.

Ik heb overigens de verstandige keuze gemaakt en ben zaterdag op een mountainbike gestapt. Maar de moeite die me dat kostte, dat vind ik heftig en schokkend. Die appjes zijn echt een verslaving.

Ik wil de tweede helft van onze vastentijd gebruiken om een ‘plan’ te ontwikkelen voor wat er gebeurt na Pasen. Hoe ik dan verstandig met mijn smartphone om kan gaan, de verslaving te lijf moet. Het klinkt alsof jij hetzelfde doet?

Tot snel,

Nicole

BN DeStem gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

Blogs