Hier wilde cabaretier Cees Rutgers niet dood gevonden worden

Serie Station Etten-LeurETTEN-LEUR - Een zomerserie over mensen, treinen en gebouwen. Over het Stationsplein waaraan veel mankeert, maar waar álles gaat veranderen. Aflevering 7: de cabaretier.

Volledig scherm
© Martin Ommering

Ooit maakte het station van Etten-Leur zo'n indruk op tekstschrijver Cees Rutgers, dat hij er de titel van een cabaretprogramma aan wijdde: ‘Ach laat mij toch niet sterven...’

Het was op een aswoensdag in 1968. Geboren Amsterdammer Cees Rutgers (1951) moest terug naar huis nadat hij een paar heftige dagen carnaval had beleefd met de bevriende Hoevense familie Nuijten.  

Pijp uit

,,Carnaval was leuk. Vooral in het dorpshuis. Het Kompas, weet ik nog. Ze leverden mij die woensdag erna met de auto af op het station van Etten-Leur. Ik was zeventien, stond daar in mijn uppie en dacht: hier wil je toch niet dood gevonden worden, hier moet je écht niet de pijp uitgaan.”

Volledig scherm
Tekstschrijver Cees Rutgers bedacht op het station Etten-Leur de titel van een cabaretprogramma: ‘Ach laat mij toch niet sterven... op het station van Etten-Leur!' © M.P.A. VERSTEEG
Quote

Et­ten-Leur... dat rijmt op treur, dat klinkt al niet zo vrolijk

Cees Rutgers, tekstschrijver

Die naargeestige gedachte bleef hem bij. Rutgers schreef er enkele jaren ouder een liedtekst over. Ach laat mij toch niet sterven... op het station van Etten-Leur! ,,Ik herinner mij dat station met name als een enorme fietsenstalling met een rechthoekig glazen gebouwtje. Klein dus, maar met nog meer ruimte voor de mensen áchter het loket dan ervoor. Ik heb van horen zeggen dat er niets is veranderd.”

Leur - treur

Volledig scherm
Cabaretgroep Vangrail speelde eind jaren zeventig het programma 'Ach laat mij toch niet sterven... op het station van Etten-Leur!' © Theater Instituut Nederland

Was het de sfeer op het perron, of misschien toch de plaatsnaam, vraagt hij zich nu af. ,,Etten-Leur... dat rijmt al op treur, dat klinkt al niet zo vrolijk. Ik herinner mij van die tekst ook nog maar één regel: 'Treurigheid viert feest op het station van Etten-Leur.’ Verder kom ik niet meer", lacht de schrijver die tegenwoordig met zijn vrouw in Tilburg woont. 

Het cabaretprogramma met de bijzondere titel en een groot blauw plaatsnaambord op het podium was destijds een redelijk succes en bracht het eind jaren zeventig daadwerkelijk tot De Nobelaer in het door hem voor de vorm zo verfoeide Etten-Leur. ,,Ik geloof niet dat bezoekers het ons kwalijk namen. Maar het was wel een titel die bij veel mensen is blijven hangen.” 

Tante Toos

Rode draad in het programma was een al wat oudere tante Toos die vaak op het station Etten-Leur te vinden was omdat zij zich in Tilburg aan een mankerend been moest laten behandelen. Gespeeld door actrice Georgette Rejewski zaliger, die destijds op het toneel verzuchtte: ,,Mijn hele leven heb ik goed kunnen lopen, maar moest ik nergens heen. En nu ik slecht ter been ben, moet ik iedere week naar dit station.”