Volledig scherm
Op het Stationsplein klatert het kunstwerk van Kees Keijzer al lang niet meer. © Pix4Profs/Marcel Otterspeer

De soppende fontein is weg van het Stationsplein in Etten-Leur

Serie Station Etten-LeurETTEN-LEUR - Een zomerserie over mensen, treinen en gebouwen. Over een buurt waaraan veel mankeert, maar waar alles gaat veranderen. Afl. 3: soppende kunst.

Op het Stationsplein gaapt al geruime tijd een gat. Tussen de geparkeerde auto's lijkt een enorme lege  schaal te liggen, maar voor vreemden is het raden wat ooit in die stenen schaal heeft gelegen. Kunst meneer, een watermonument mevrouw. Maar da's voorgoed verleden tijd. Vergane glorie.

Soppen

Kees Keijzer zal zich regelmatig in zijn graf hebben omgedraaid. Zijn stalen kunstwerk op het Stationsplein Etten-Leur was de afgelopen veertig jaar nogal eens doelwit van vandalen. Vooral nachtelijke soppers die de fontein vulden met afwasmidel of complete dozen waspoeder toonden weinig respect voor zijn smeedwerk. 

(tekst loopt door onder foto)

Volledig scherm
Op het Stationsplein stond het waterkunstwerk van Kees Keijzer regelmatig te soppen. Foto Cor Viveen © foto Cor Viveen

Die tijd is voorbij sinds het pleinplastiek rigoureus werd ontmanteld. Het afvoerputje kunnen we nog vinden tussen welig tierend onkruid, maar het lijvige laswerk van de Wouwse kunstenaar Keijzer (1927-1990) heeft een nieuwe stek gekregen net buiten het centrum. 

Volledig scherm
Het metalen kunstwerk van Kees Keijzer staat nu op het parkeerterrein aan de Parklaan, tussen het nieuwe zwembad en het toekomstige cultureel centrum. Foto John Bas © John Bas

Eerder dit jaar verschoof de gemeente Etten-Leur het loodzware watermonument naar de rotonde op het enorme parkeerterrein aan de Parklaan. Daar tussen zwembad De Banakker 2.0 en de toekomstige opvolger van cultureel centrum De Nieuwe Nobelaer baadt de metalen constructie 's avonds in het licht van een batterij schijnwerpers. 

Maar het water dat over de conceptuele kunst vol scherpe punten zou horen te klateren, moeten we er nog even bij denken, dat wel. Het waarom is eenvoudig, verklaart een woordvoerder op het gemeentehuis: ,,Het is nog niet helemaal af. Er wordt nog gewerkt aan verbetering van het waterhergebruik (ofwel: er wordt nog te veel gemorst, jb). Daarna ondergaat het hele kunststuk een schoonmaakbeurt en krijgt het metaal een nieuwer coating.” 

Elleboogverband

Quote

Het plein krijgt straks strepen gras, beukenhaag­jes en bomen met gele bladeren, geen kunst

Terug naar het zwaar verloederde Stationsplein zonder kunst. Het is niet de bedoeling dat na de facelift nog  iets beeldends terugkeert op deze plek. In de veelbesproken gemeentelijke stationsvisie staan vijftig parkeerplaatsen ingetekend op het plein. Daar komt een roodblauwbont gevlamde Wieneberger Borkum-bestrating te liggen, jawel, omzoomd door rode klinkers en halfsteensverband gelegde nieuwe stoeptegels. De parkeerplaatsen zelf zijn zwart, in elleboogverband zoals de straatmakers zeggen.

Het nieuwe plein fleurt straks op van strepen gras, beukenhaagjes en twaalf joekels van bomen met gele bladeren van het type Sunburst (voor de kenners: Gleditsia Triacanthos). Voor kunst is helaas geen geld uitgetrokken en geen plek meer ingetekend. Kees Keijzer moest eens weten...