Volledig scherm
PREMIUM
Kees Thies. © Maartje Brockbernd

Sterrenburg heeft verdriet, Sterrenburg zoekt troost

ColumnAls jongeman verliet ik ooit Sterrenburg, maar eerlijk gezegd heeft Sterrenburg mij nooit verlaten. Ik groeide er op, reed er tot voor enkele maanden geleden nog zo’n beetje wekelijks naar toe, maar sinds de dood van mijn moeder (begin dit jaar) kom ik er nog maar mondjesmaat, simpelweg omdat ik er vandaag de dag niet zo héél veel meer te zoeken heb.

Toch hou ik nog altijd veel van ‘mijn’ Sterrenburg, waar ik een onbezorgde jeugd beleefde, waar ik op school zat, waar ik voetbalde (bij Wieldrecht), waar het nog altijd zo lekker ruim en groen is, waar het op zonnige dagen altijd wat ‘vakantieachtig’ aanvoelt, waar ‘grijs’ nog relatief kwiek door de wijk fietst en waar kinderen, ja óók vandaag de dag nog, zo heerlijk veilig mogen opgroeien. Sterrenburg is door de jaren heen altijd zo heerlijk gewoon gebleven, maar juist dát... dat eh, ‘gewone’ dus... is nou precies wat Sterrenburg zo bijzonder maakt. Gewoon is bijzonder, realiseer ik me, met het stijgen der jaren, steeds vaker.

  1. Van wit-roze spekblokken tot vozen op de ligwei, herinneringen aan het buitenbad van De Hoge Devel
    PREMIUM

    Van wit-roze spekblok­ken tot vozen op de ligwei, herinnerin­gen aan het buitenbad van De Hoge Devel

    Het nieuws dat het buitenbad van De Hoge Devel in Zwijndrecht met de verbouwing van het zwembad na 55 jaar verdwijnt, riep talloze verontwaardigde reacties op. Jan van Geloof (66), Hendrik Boer (75) en Wouter Eenhoorn (65) halen herinneringen op aan ‘hun bad’. Het snoepkraampje van het Develpaviljoen bijvoorbeeld, badjuffrouw Ali en bussen vol Rotterdammers die op bezoek kwamen.