Waarom ik mijn poep-etende, schoen-slopende hond altijd vergeef

columnSchijtbeest, denk ik. De ochtendwandeling gaat niet zoals gepland. Ik ben laat voor mijn werk en Twingo heeft in een drol liggen rollen. De bruine derrie met stukjes zit achter haar oor, in de nek, op haar schouder en ze heeft er met drie poten in gestaan. Ze lijkt trots op haar nieuw verworven geur.

Kokhalzend wrijf ik met een natte doek de poep nog verder in haar vacht - hoe maak je dit in hemelsnaam schoon? Onhandig schrob ik de kwispelende vuilak zo goed als schoon en drie handdoeken verder besluit ik dat ze naar binnen mag. Haar pels meurt nog steeds en haar adem heeft iets weg van een stinkdier die in het riool is gevallen waar toevallig kadavers liggen te rotten.

Volledig scherm
Fee Buurmans. © Marcel Otterspeer / Pix4Profs
Quote

Kokhalzend wrijf ik met een natte doek de poep nog verder in haar vacht - hoe maak je dit in hemelsnaam schoon?