Volledig scherm
Column Rolf Finders © Marcel Otterspeer / Pix4Profs

Vechthond

van de hoofdredactieIk was bijna thuis na een ontstressende wandeling om de plas in mijn wijk. Het hoofd was weer leeg. Alle spanning lag in de berm. Nog 50 meter en dan was ik bij de voordeur. Toen was er dat geluid.

Doeng-doenge-doeng-doenge-doeng-doenge-doeng.

Ik wist het meteen. Een hond. Geen gewone hond, maar Het Beest. De Vechtmachine.

Doeng-doenge-doeng-doenge-doeng-doenge-doeng.

Mijn hartslag schoot door de veilige grens heen. Mijn toerenteller knalde in het rood. Ik hoorde de baas van Het Beest zijn naam roepen. Dat hielp niet. Het angstaanjagende geluid van de op hol geslagen dierlijke bodybuilder hield aan.

Doeng-doenge-doeng-doenge-doeng-doenge-doeng.

Kilo’s spierbundel denderden op me af. Een Staffordshire. Ik kon geen stap meer zetten. Solliciteerde succesvol naar een rol als living statue. Daar stond ie, mijn grote angst, vlak voor mijn neus, op nauwelijks een meter. Grommend, dreigend, snuivend. Hij liet zijn tanden zien. Spande zijn spieren aan. Wat nu? Fikkie af? Fikkie braaf? Mijn hartslag tikte zo hard dat de buurt dacht dat dj Hardwell een setje aan het draaien was. Ik snakte naar adem. Het angstzweet spoot uit mijn lijf. Ik keek de stuiterende spierbundel aan, maar het was een staredown waarbij de winnaar nu al vaststond. De ogen van furieuze Fikkie stonden op het standje kill. Zijn baas riep nog een keer. En juist op het moment dat ik mijn testament al aan het doornemen was, ging de nachtmerrie er vandoor.

Ik kwam goed weg. De 8-jarige Nino uit Roosendaal helaas niet. Hij werd al ­fietsend in zijn scheenbeen gebeten door een Staffordshire. Het verhaal haalde de site van BN DeStem én de ­papieren versie. Onze verslaggever kreeg van de familie foto’s van Nino. Bloederige beelden van het been waarin Het Beest zijn tanden had gezet. Het bot was te zien.

Bij onze online redactie ontstond een discussie. Moeten we die horrorfoto plaatsen? De verslaggever riep ja. De familie vond het goed dat die foto te zien was. Online gebruikte de term ‘ongepast’. Een webredacteur tikte op ons interne communicatiekanaal: ,,Ik ben een kwartier van m’n à propos geweest door die foto.”

Ik zocht het beeld op en twijfelde geen moment: een no go. Los van de go van de familie en al helemaal los van wat andere media doen. Dat laatste mag nooit een argument zijn. Wij hebben onze eigen normen en waarden. Het verhaal van de verslaggever over moedige Nino was sterk genoeg. Ook zonder de meest bloederige plaat. Júist zonder die schokkende foto. We plaatsten op onze site wel een ietwat wazig beeld van de gehechte wond. In de krant stond een prachtplaat van stoere Nino. Op z’n fiets. In de wijk. Dát was het allersterkste beeld. Vond ook onze verslaggever.

Rolf Finders
plaatsvervangend hoofdredacteur

Reageren? hoofdredactie@bndestem.nl