‘Vaderdag, een soort jaarlijks terugkerend functioneringsgesprek met mijn kinderen’

Vorig weekend hebben we hier in huis weer uitbundig Pinksteren gevierd, oftewel de uitstorting van de Heilige Geest. ,,Is de derde persoon van de Heilige Drie-eenheid toevallig al neder­gedaald op de apostelen en andere aanwezige gelovigen?” vragen mijn kinderen altijd nerveus als ze op de ochtend van eerste pinksterdag bij ons in bed kruipen.

Volledig scherm
© Dolph Cantrijn

Nu hoor ik u denken: is dat echt waar, Rob? Nee, natuurlijk niet. Waarom heel Nederland dan vrij is die maandag? Al sla je me dood...

Ik voel me tijdens Pinksteren altijd een partycrasher op een christelijk feest. Geen idee wat er gevierd wordt, maar ik doe lekker mee met de rest van Nederland, want het is tenslotte een gratis vrije dag. Dat deze feestdag voor de meesten onder ons inmiddels volledig betekenisloos is, deert niemand.

Waarom ruilen we tweede pinksterdag dan niet in voor een ándere vrije dag? Waarom geven we niet meer aandacht aan een mooie ­traditionele feestdag die er nog wél toedoet? Zoals de aanbidding van de koning van de kids, de gezagvoerder van het gezin, de heerser van het huishoudpotje… Oftewel PAPA! Waarom krijgt Vaderdag niet gewoon de status die hij verdient?