Volledig scherm
PREMIUM
Tom Dumoulin. © ANP

Ik droomde dat ik Tom Dumoulin was

columnVorige week droomde ik dat ik Bernard Hinault was. In de Tour de France van veertig  jaar geleden. In mijn shirt van Renault-Gitane stond ik aan de start in Fleurance. Breed lachend om het parcours dat de Tourdirecteuren Félix Lévitan en Jacques Goddet voor mij hadden uitgetekend. 

Zeven tijdritten op weg naar Parijs. Zeven! Een record. Twee ploegentijdritten, die die gekke Hollanders van TI-Raleigh wel mochten gaan winnen. Een proloogtijdritje, dat die rare Gerrie Knetemann wel mocht pakken. En dan nog twee vlakke en twee klimtijdritten. Daar zou ik toeslaan. Vier keer. Om zo Joop Zoetemelk achter me te houden en het verlies dat ik in Roubaix en op Alpe d’Huez op hem zou lijden meer dan te compenseren. Toch mooi, dat de Tourdirectie bij het samenstellen van het parcours rekening had gehouden met mijn specialiteit als Franse topfavoriet: het tijdrijden.