Hoe Netflix mijn leven verpest

columnNetflix is een monster, maar makkelijk te verwarren met een schattig meisje met twee vlechtjes. 

Volledig scherm
Fee Buurmans © Marcel Otterspeer / Pix4Profs

Aan het eind van een aflevering van een serie trekt ze je aan je shirt en knippert ze met haar bambi-ogen. 'Nog eentje kan geen kwaad, als je deze hebt gezien, kun je weer verder met je leven, beloofd!', zegt ze met een schuin hoofd en een vlechtje om haar vinger draaiend. Dat geloof je meteen. Je krijgt de neiging om in dat lekkere wangetje te knijpen. En al na vijf seconden begint de volgende aflevering automatisch af te spelen. Cliffhangers bestaan niet meer. 

Maar trap niet in haar valstrik. Haar lichaam is het huis van een demonisch wezen dat al je aandacht opeist. Aflevering voor aflevering trekt ze je mee in haar fictieve wereld. Steeds dieper zak je weg. Verlamd op de bank. Ogen prikkelen. Zitplekken op de billen. Nog eentje… Nog eentje… Nog eentje. En dan is het opeens half vijf in de ochtend.

  1. Ziekenhuisje spelen
    PREMIUM
    column

    Ziekenhuis­je spelen

    BERGEN OP ZOOM - Zorgeloos doktertje spelen. Of ziekenhuisje. Dat deden wij, mijn vriendinnen en ik, als kleine meisjes altijd graag. Ik was altijd de patiënt. Geen idee waarom. Maar gelukkig werd ik altijd snel geholpen. De bank in de kamer was het ziekenhuisbed, mijn vriendinnetjes opereerden en gaven medicijnen. In no time was ik opgeknapt. Betalen hoefde ik nooit. Als ik mijn medicijnen, meestal lekkere snoepjes, deelde waren ze al lang blij.