Volledig scherm
Column Rolf Finders © Marcel Otterspeer / Pix4Profs

Hebben we geleerd van de crisis?

columnWij hadden het vroeger thuis niet zo breed. Mijn vader werkte in de ­detailhandel en kluste bij als stoffeerder. Mijn moeder was heel lang vooral mama. Totdat de hypotheekrente de dubbele cijfers aantikte en mijn vader een paar keer werd ontslagen. Crisis. Ma werd hulp in de huishouding. Zwart.

Op vakantie? Dat was er niet bij. Ja, één keer zijn we weggeweest, in de gammele Toyota Corolla van mijn vader die niet kon autorijden. Hij zakte een keer of tien voor zijn examen. Mijn broertje en ik begrepen dat niet. Totdat we na zijn slagen eenmaal bij hem in de auto stapten. Als we naar tante Annie en ome Sjra in Veldhoven waren geweest, durfde pa op de A2 richting Weert vaak niet in te voegen. Hij reed dan een extra rondje om een nieuwe poging te doen. Soms wel drie.

Strafkamp

Onze enige vakantie met de rode Corolla was naar ome Wiel in Lindenfels, een suf plaatsje in het Odenwald. Het werd vooral een werkvakantie. Mijn oom runde in het dorp restaurant Zur Alten Post en kon mij prima in de bediening gebruiken. Ik zat op de havo, mijn Duits was goed, an die Arbeit dus. Vakantie? Mijn broertje noemt het nog steeds een strafkamp. We zaten elke avond in Zur Alten Post waar we in drie weken meer alcoholisten zagen dan bij welke sessie van de AA dan ook. Er viel één bui. Die duurde drie weken. We hebben wel Heidelberg gezien.

Vanwege het succes van onze Duitse trip was het meteen einde oefening. Maar kwamen wij thuis tekort? Was ik jaloers op andere kinderen? Schaamde ik me? Nee, zo heb ik dat nooit ervaren. Crisis? Ons mam was een kind uit de oorlog. Dat was pas crisis. Haar vader werd meegenomen door de Duitsers. Ze heeft hem nooit meer gezien. Ma was een van de oudsten thuis en moest tussen de bombardementen door eten halen voor het gezin. Dan leer je het leven wel relativeren.

Quote

Crisis? Ons mam was een kind uit de oorlog. Dat was pas crisis

Ik ook. Toen ik dinsdag het kabinet hoorde jubelen over onze florerende economie, was ik extra blij met onze Weekendbijlage over de crisis van tien jaar geleden. Niet dat ik een euforisch gevoel de kop in wil drukken, dat doet de oppositie al, maar deze verhalen met West-Brabanders laten zien hoe dun de draad tussen euforie en ellende kan zijn. Zoals de Prinsenbeekse projectontwikkelaar Jan Hoppen in onze Weekend vertelt. ,,Ik dacht: ach een dipje. Dit is volgend jaar weer voorbij.” 

Niet dus. Hoppen ging failliet, raakte zijn huis kwijt, maar leerde wel van zijn vrije val. Veel mensen niet. Peter van der Velden, oud-burgemeester van Bergen op Zoom en Breda, zegt het treffend: ,,Hebben we geleerd van de crisis? Ik denk het niet. We hebben weer de neiging om gewoon maar te doen wat we willen.”

Mijn vader niet. Die dacht wat langer na en reed gewoon nog een extra rondje. Zouden meer mensen moeten doen.

Reageren? hoofdredactie@bndestem.nl

  1. Sobere huisvesting, voor de een een zegen, voor de ander een teleurstelling
    PREMIUM

    Sobere huisves­ting, voor de een een zegen, voor de ander een teleurstel­ling

    Verhuizen, daar komt veel bij kijken. Vraag dat maar aan de Bergse bouwclubs. Al jaren wordt gesproken over een splinternieuwe loods voor de bouwers. De huidige kotjes zijn oud, versleten en de veiligheid laat te wensen over. Al in 2017 heeft de Bergse politiek de portemonnee getrokken. Maar liefst vijf miljoen is er sindsdien beschikbaar voor een bouwkot voor de Vastenavendbouwers en voor een nieuw Halwana voor de Stichting Vastenavend.