Gloeiende plaat

columnMijn oom verbrandde vroeger zonder enig besef van klimaatvervuiling oude autobanden in zijn achtertuin. Een feest vonden wij dat als kinderen. Onder luid gejoel mochten we met een stok al rochelend in de smeulende massa poeren. ­Iedereen lachen, terwijl wij onszelf een long­­­­em­bolie stonden te hoesten. Niemand die dat raar vond.

Volledig scherm
Columnist Rob Scheepers © Dolph Cantrijn

Mijn ouders zijn van de generatie die roken goedpraat. Want toen zij begonnen met paffen, was er nog niks kwalijks over tabak bekend. Ze wisten niet beter. Dat was de tijd dat er op verjaardagen nog gewoon sigaretten in een glas op tafel stonden, en je nog gerust met twintig potten bier op in de auto kon stappen. Van die generatie kunnen en mogen we nu niet verwachten dat zij op hun vijftigjarige bruiloft de feestboog bij de ingang achterwege laten omdat ballonnen ‘ineens slecht zijn voor het milieu’.

Het frustrerende vind ik dat de mensen van mijn generatie en jonger óók blijven hangen in vastgeroeste patronen. Sterker nog, we zijn met z’n allen de afgelopen jaren meer vlees gaan eten. We zijn vaker met het vliegtuig op vakantie gegaan, en we hebben meer kilometers in de auto doorgebracht. Ook wij doen nog steeds precies wat we altijd deden. Het grootste verschil is echter dat wij wél verdomd goed weten wat de gevolgen zijn. En wat is onze oplossing? Regeringen, de vervuilende industrie en de boeren steevast aanwijzen als schuldigen van alle problemen. Want zij moeten ‘eindelijk hun verantwoordelijkheid gaan nemen’. En natuurlijk moeten zij dat. Maar je maakt zelf óók de hele dag keuzes. Kleine beslissingen om iets heel bewust wel of juist niet te doen.