Volledig scherm
De liefde dreef Corinne terug naar de wielersport. © Roy Lazet

Corinne heeft de genen van de ‘Eeuwige tweede’ toch maar mooi doorgegeven aan de ‘Eeuwige nummer één’

COLUMNDaar zit ie. Op z’n knieën. In een hoek van de kamer. Te spelen met zijn vijfjarige kleinzoon Mathieu. Het is februari 2000. De week voor de afscheidscross van schoonzoon Adrie van der Poel. Dochter Corinne vertelt aan de eettafel haar verhaal. Hoe het in haar jeugd was om de dochter van Raymond Poulidor te zijn. ‘Niet leuk”, is het eerlijke antwoord.

Elf maanden per jaar was papa het bezit van het Franse publiek. Gek waren ze met hem. Alleen in januari had Corinne hem voor zichzelf. Met mama Gisèle sloot ze een verbond tegen de wielersport. ‘Trouw nooit met een wielrenner’, drukte die haar op het hart gedrukt.

In 1987 ging ze een keertje met papa mee naar de feestelijke seizoensafsluiting op Martinique. En wie liep ze daar tegen het lijf? Juist, Adrie van der Poel. ‘Wist ik veel dat hij een wielrenner was.’ Ze was verliefd. Tot over haar oren. En mama begreep ook wel dat geen enkele belofte stand houdt tegen de lokroep van de liefde.

Ze kregen twee zoons. Voor wie ze thuis bleef. Al die jaren. En ze was nog steeds gek op Adrie, liet ze die middag in het jaar 2000 weten. Nog even, en dan eindelijk verlost van de wielersport? Zo gemakkelijk vang je Corinne niet. ‘Als mijn jongens willen gaan fietsen, moet je eens zien hoe fanatiek ik dan word’, zegt ze lachend.

Dat blijkt. Jarenlang stond ze trouw aan de finish haar kleine Mathieu op te wachten met een natje en een droogje. Gaandeweg werd alles langzaam anders. Nu dreigt de grote buitenwereld ook bezit te nemen van haar zoon. Die laat dat echter niet zomaar gebeuren. Voor die Mathieu is vorige week geen wielerheld heengegaan. Wel zijn ‘papi’.

‘Altijd zo trots’, typeert de kleinzoon die opa. Poupou mag vooral trots zijn op dochter Corinne. Zij heeft zijn genen gelukkig toch maar mooi doorgegeven aan een eeuwige nummer één.

  1. Terugblikken: we genieten van mooie menselijke verhalen, maar ook trieste gebeurtenissen raken ons

    Terugblik­ken: we genieten van mooie menselijke verhalen, maar ook trieste gebeurte­nis­sen raken ons

    Nog ruim twee weken en we leven in 2020. Journalistiek denken we deze weken op de redactie veel aan terug- en vooruitblikken. Wat viel ons op in 2019, welke streekgenoten domineerden het nieuws, welke ontwikkelingen hebben we gesignaleerd in West-Brabant en wat gaat 2020 ons brengen. Het valt niet altijd mee terug te ploegen in ons geheugen, maar gebeurtenissen die echt grote impact hebben gehad, zijn door geen van de verslaggevers vergeten.