Volledig scherm
BNDS Column Ad Pertijs

Column: Vanzelf

Tien jaar nadat het ijzeren gordijnen neer was gehaald, probeerde het Slowaakse stadje Poprad de Olympische Winterspelen in huis te halen. Het WK veldrijden van 1999 moest de wereld laten zien dat ze in Poprad klaar waren om groot sportevenement te ontvangen.

Het stadje aan de voet van de Hoge Tatra blijft in de herinnering vooral een kleurloze plek met veel betonnen woonblokken en grauwe mensen. Vrouwen als Bibiana uitgezonderd. Met veel verve probeerde ze via ons journalisten de wereld ervan te overtuigen dat Poprad de Winterspelen van 2006 verdiende.

Dat enthousiasme was nodig omdat het IOC net op dat moment had besloten dat haar leden niet langer op ‘staatsbezoek’ mochten gaan bij de kandidaat-steden, waaronder Turijn en Sion. De heren hadden in het verleden te veel open gestaan voor corrupte praktijken. Wat een pech vooral voor het kleine Poprad.

Gelukkig waren er de wielerjournalisten nog. We inspecteerden de skipistes (prima), de schans en de horeca. Hotel Europa was een aanrader. Niet voor de hoge heren van het IOC. Een kamer kostte er omgerekend 10 gulden en in de rokerige bar draaide de eigenaresse met snor heel toepasselijk Hotel California.

Al snel viel het op dat Poprad was opgedeeld in twee werelden. In die van de hippe, hardwerkende Bibiane en in die van een grauwe apathie. Bibiane wist wel waarom. ‘Toen het ijzeren gordijn wegviel, dachten de mensen dat na alle ontberingen de rijkdom van het westen als vanzelf naar hen toe zou komen. Ze snappen niet dat het zo niet werkt.’

Ik denk dat Bibiana nu in Amerika hetzelfde ziet gebeuren. Een zich verlaten voelend gedeelte van de bevolking kijkt juichend toe hoe Donald Trump muren bouwen en omver trekt. Ze zullen het snel beter krijgen, denken ze. Als vanzelf. In Poprad weten ze beter. Zelfs de Winterspelen gingen aan hun neus voorbij.