Volledig scherm
Jos en Betsie Hereijgers hebben inmiddels de laatste druiven geplukt van het handjevol druivenstokken dat ze dit seizoen nog hadden. De enige wijngaard van Zundert is niet meer. © Foto René Schotanus/Pix4Profs

Laatste wijn van Zundertse bodem

KLEIN-ZUNDERT Dit weekend is er voor het laatst een proeverij op wijndomein Van der Herstraten in Klein-Zundert. De wijngaard is verkocht. De ranken zijn gerooid. Na twaalf jaar is Zundert zijn enige wijngaard kwijt. 

 ,,Die eerste wijn?" Op wijndomein Van der Herstraten in Klein-Zundert kijken Betsie en Jos Hereijgers (allebei 72) elkaar kort aan. ,,We pakten een glas en haalden het door ons allereerste vat", genieten ze na. ,,Heerlijk smaakte het", lacht Jos. Zo is dat met iets wat je zelf met veel liefde hebt gemaakt.

En dat, terwijl Jos en Betsie in 2005 zonder al te veel kennis met hun wijngaard waren begonnen. Het waren de jaren na de ruilverkaveling. Het echtpaar, tot die tijd actief als boomkweker, had minder grond dan voorheen tot hun beschikking. Vraag was: wat te doen?

rode wijn

Het was dochter Inez die het plan opperde. ,,Papa", zei de toenmalige studente aan de Hogere Hotelschool: ,,Begin met wijn." Een top-idee, vonden haar ouders. ,,Druiventeelt kan kleinschalig", wist Jos. ,Bovendien: ,,Er werd wel wijn gemaakt in Nederland, maar vrijwel geen rode. Daar zat toekomst in."

Er werden boekjes gekocht, cursussen gevolgd, druivenstokken aangeschaft, machines en Jos en Betsie gingen aan de slag. ..Meteen heel serieus", zegt Jos. Om er aan toe te voegen: ,,Dat viel allemaal nog niet mee." Druiven telen is één ding. ,,Maar er wijn van maken is iets heel anders."

vinologen

Er werd een heel legertje vinologen ingevlogen om te proeven, te oordelen en te bekijken hoe de wijn het lekkerst kon worden. En met succes. Twaalf jaar later is een slok van de Klein-Zundertse wijn een waar genot.

Alleen. ,,Ja", zucht het echtpaar. Hun wijndomein is niet meer. Waar tot voor kort rijen druivenstokken de horizon tekenden, wuifde afgelopen zomer maïs. De wijngaard is verkocht. De grond aan een landbouwer, in de gebouwen komt een kinderdagverblijf.

Lang had de wijngaard te koop gestaan, had het echtpaar gehoopt op een opvolger. Tevergeefs. Niet dat zich geen belangstellenden meldden. Integendeel. Keer op keer klopten enthousiastelingen aan. Uit binnen- en buitenland. Opvallende veel mensen uit de showbizz.

Maar ja de romantiek van een wandeling door de wijnranken, een rieten hoed op het hoofd, een hondje in het kielzog, de zon aan de hemel, bleek in de praktijk wellicht een beetje tegen te vallen. Een wijngaard is gewoon hard werken. En eentje met de omvang van die van Hereijgers, nauwelijks twee hectare, is niet erg rendabel. Wat het ook was, de kopers lieten zich steeds weer afschrikken.

Plukkers 

Jammer, want Jos en Betsie zelf kijken terug op mooie jaren. En ze halen herinneringen op. Aan de excursies die langs kwamen, bussen vol mensen, de proeverijen met streekproducten, aan de vrijwilligers die elk jaar opnieuw vanuit heel het land naar Klein-Zundert afreisden om te helpen plukken. Gewoon voor de lol, de gezelligheid, vriendschap.

Jos lacht, vertelt over die Vlaamse varkenshoudster die hem eens vroeg: ,,Hoe doen jullie dat toch, dat ze spontaan komen helpen?" Nou, gewoon, was het antwoord. Ze komen in de ochtend, blijven allemaal mee-eten en gaan met twee flessen wijn naar huis. ,,Wilt u ze soms een biggetje meegeven?"

Ach, het is maar één van de vele anekdotes. Betsie vertelt hoe de laatste druiven zijn geplukt. Hoe zaterdag en zondag tussen 11 en 16 uur nog één keer een proeverij wordt gehouden. Maar dan meteen een heel bijzondere. Alles wordt verkocht. Van stoelen tot machines. Wie komt mag zelf wijn uit het vat tappen, flessen kurken, etiketten plakken.

Jos en Betsie gaan verhuizen. Jos blijft actief als adviseur voor hobby-wijnboeren. En de wijn? ,,We hebben een grote garage bij het nieuwe huis", lachen de twee. 

In samenwerking met indebuurt Breda