Volledig scherm
© EPA/BN DeStem

Het dorre Brabantse land

columnHet is deze maand 75 jaar geleden dat de Tweede Wereldoorlog eindigde. Om de vrijheid te bevechten was destijds veel geld nodig. De Britse minister van Financiën wilde het weghalen bij cultuur. Waarop Winston Churchill zou hebben uitgeroepen: ,,Waar vechten we dan voor?”

Het is een anekdote die veel wordt aangehaald. En, al is onduidelijk of het ook echt is gebeurd, het is een veelzeggend citaat.

Anders dan het nieuwe Brabantse provinciebestuur vond Churchill, toch niet echt een linkse rakker, cultuur belangrijk. Het tekent een beschaving. Maar meer. 

Kunst geeft niet zelden commentaar op de wereld om ons heen. Films, foto's zoals op BredaPhoto, cabaret. Ongemerkt laten ze nadenken over de maatschappij. 

Totalitaire regimes

Dat is natuurlijk heel gevaarlijk. Want zo wordt een eigen mening gevormd. Niet voor niets leggen totalitaire regimes kunst en cultuur zoveel mogelijk aan banden. Zo worden eventuele opstandige gedachten in de kiem gesmoord. 

Maar kunst doet meer. Het verbindt mensen, biedt troost. In de huidige coronatijd spelen muzikanten voor verpleeghuizen, klinken van Italiaanse balkons aria's,  gaan tekeningen naar ziekenhuizen en worden thuis volop films gestreamd. 

Kunst maken kost geld. Soms best wel veel geld. Om entreegelden en kaartjes betaalbaar te houden, is steun van sponsoren en overheden vaak onontbeerlijk.

Cultuur levert ook geld op. Soms best veel. Wie een bioscoop, museum of theater bezoekt, koppelt er niet zelden een drankje en een hapje aan. Hotels en winkels verdienen. Een stad wordt met festivals en kunst leuker. Dat lokt toeristen en bedrijven. Er komen werknemers, die moeten wonen, betalen onroerend zaakbelasting. En zo gaat het maar door. 

Van Gogh 

Investeren in cultuur is niet dom. Vraag maar aan iemand die ooit een Van Gogh kocht. Toch hebben we nu een provinciebestuur dat het anders ziet. Cultuur is vrije tijd, de subsidiekraan kan dicht. 

Zo dreigt de cultuur te sterven. Wordt Brabant een saai, dor land. Zonder prikkels, zonder schoonheid. Zonder evenementen, kunst, theaters, festivals en poppodia. Ik hoop dat Breda de kracht heeft om met een vuist richting provincie het tij te keren.

In samenwerking met indebuurt Breda