Volledig scherm

Fietsblog: Loonse en Drunense Duinen

LOONSE EN DRUNENSE DUINEN - Waar de zomer en de lente gemaakt zijn voor de racefiets, is de herfst de beste tijd voor de mountainbike. De fiets is gemaakt voor modderige paden in de bossen. Dus gaan we weer naar ons favoriete stekje, de Loonse en Drunense duinen.

Elke mooie dag in de herfst is het er tjokvol met stoere mannen en vrouwen op de MTB. Het begint al bij het parkeren van de auto. Loerend naar elkaars bolides, de fietsen, niet de auto’s, wisselen we van schoenen, pakken de bidons en maken we de helm vast. De ene fiets is nog vetter dan de andere. Glimmende carbon frames, dikke banden, speciale velgen. Nonchalant tegen een muurtje aan bij het terras, waar we standaard eerst een cappuccino pakken. Elkaars kleding stiekem bestuderend. Van shirt tot speciale schoenen, alles ziet er even professioneel en gelikt uit op deze mooie herfstdag.

De koffie op, de laatste check en dan kunnen we op weg. En dan gelden er plotseling andere wetten dan op het gezellige terras. Ineens gaat het om wie het beste kan sturen, wie het hardste kan fietsen. De kleurtjes en de kleding tellen niet meer in de modder. Op de paden komt de strijd.

Zoals altijd ben ik lichtelijk gespannen. De route van 25 kilometer zo snel mogelijk afleggen, zo goed mogelijk sturen en zo hard mogelijk fietsen. Dat is het doel. Het is voor mij nog een echte uitdaging om deze route goed te rijden. Ik ben kritisch, wil altijd harder, sneller en beter. Het gaat lekker, ik hoef maar heel even ‘in te komen’ en al snel zit ik in het ritme van bochtjes en paadjes.

Voor mij fietst een man. Een stevige man met een flink postuur, maar hij kan wel sturen. Ik kijk naar zijn rug en zie de lijnen die hij fietst. Weer zie ik hoezeer MTB techniek is. Het gaat over goed sturen. Goed sturen maakt het fietsen minder zwaar. Van goed sturen ga je vloeiende lijnen rijden, waardoor het minder inspanning kost om de paden te bedwingen.

Ik wacht tot een geschikt punt. Die dikke kan ik hebben, denk ik fanatiek en ik zet aan na een bocht op een recht stuk. Ik haal de man in, schakel terug voor een klim omhoog, zet aan en breng mijn gewicht achter mijn zadel voor de afdaling. Ondertussen luisterend of ik de dikkerd hoor. Maar ik hoor niks. Aan het einde van de afdaling kijk ik even om en zie hem nergens. Waar ik een beetje van baal. Ik had hem liever zwoegend naar beneden zien komen. Ik zet weer aan op het smalle bospad. Ik geniet. Toch blij met mezelf dat ik iemand heb ingehaald, ook al was het een dikke.

Mountainbiken gaat over sturen, doorzetten en winnen. Kleine en grote overwinningen op mezelf. Dingen doen die ik eigenlijk bijna niet durf. En winnen van anderen, wat bijna net zo leuk is.

In samenwerking met indebuurt Breda

Poll

'Ruud Brood is de juiste man om NAC terug naar de eredivisie te brengen'

'Ruud Brood is de juiste man om NAC terug naar de eredivisie te brengen'

  • Ja (78%)
  • Nee (22%)
5390 stemmen