Volledig scherm
Oud-marathonloper Cock en zijn Toos van Blerck zijn binnenkort 60 jaar getrouwd. Zij is 80, hij 85 en geeft nog altijd powerwalk-trainingen. © ron magielse / pix4profs

Een leven lang in beweging: Bredase Toos en Cock van Blerck zijn al 60 jaar samen

BREDA - Hij redde levens bij de watersnoodramp, was clown en muzikant, maar vooral fanatiek sportman. Bredanaar Cock van Blerck (85) geeft nog altijd powerwalktraining. En nog altijd staat zijn Toos, al 60 jaar, steeds naast hem.

Hij is op z’n 85ste nog een spring-in-het-veld. Zij (80) is de rust zelve. ,,We zijn twee tegenpolen”, zegt Toos van Blerck. Op 20 maart zijn zij en haar man Cock 60 jaar getrouwd.

Toos stamt van een bekende Bredase familie: Vlemmix. Cock is een fenomeen geworden in deze contreien. En zou een duizend pagina’s tellend boek over zijn leven kunnen schrijven. Hij maakte de oorlog mee in Rotterdam, zat bij de marine, redde mensenlevens bij de watersnoodramp van 1953. 

Hij trad op als clown en bandparodist (‘in shows met Sjakie Schram, Anneke Grönloh, Ronnie Tober en Vader Abraham’), speelde trompet bij carnavalsbands en nu nog in de Reünisten Matrozenkapel. Maar Cock was en is vooral een fanatiek atleet. In 1963 werd hij zelfs derde op het NK marathon. Daarna was hij jarenlang trainer bij allerlei sportverenigingen.

Quote

Ik ga fluitend door het leven, maar van binnen huil ik weleens

Cock van Blerck (85)

Tegenwoordig is hij masseur en geeft hij ondanks twee kunstknieën twee keer in de week powerwalk- en lenigheidstraining voor senioren op en rond het Chasséveld, waar ze naar alle tevredenheid in een appartement wonen. ,,Toen we in 1958 getrouwd waren, zijn we eerst in de Van Goorstraat gaan wonen. Via omzwervingen door Breda zijn we hier beland. Vanaf ons terras kijken we op de Van Goorstraat, de cirkel is rond”, zegt Cock, nadat hij dwars de woonkamer een demonstratie powerwalking - ‘geen snelwandelen, maar versneld wandelen’ - heeft gegeven.

Je kunt het haast niet geloven, maar vroeger was hij een teruggetrokken, verlegen kind, vertelt hij. ,,Sport en dan met name het hardlopen heeft mijn leven veranderd. Oh ja, en mijn lieve vrouw, natuurlijk.”

Zichtbaar geluk 

Volledig scherm
Een nog iets jongere powerwalkende Cock van Blerck in 2003. © Ingrid Bertens

Het is een vrolijk stel, na al die jaren nog zichtbaar gelukkig met elkaar. ,,Als zij mij de ruimte niet had gegeven, had ik al die dingen niet kunnen doen”, zegt Cock. ,,Hij doet maar, ik zou hem niet de hele dag om me heen willen hebben”, antwoordt Toos, die zelf niets van sport moet hebben. Ja, vroeger zat ze op gymnastiekvereniging Sport Staalt Spieren. ,,De gymzaal was in het pand waar later café ’t Klapcot zat. Daar gingen onze kinderen vaak heen. Wij ook, met carnaval. Onze vier kinderen zijn net als hun vader lid van Sprint geworden. Ik hielp daar in de kantine en als jurylid.”

Het is vooral Cock die op de praatstoel zit. Hij vertelt over sportieve vakanties, zonder Toos. ,,Ik was al 65 jaar, toen ik me voor een groepsreis naar Indonesië meldde. Op Schiphol stonden allemaal jonge mensen, die mij raar aankeken en vroegen hoe oud ik was. Toen we daar eenmaal waren, kon niemand me bijhouden bij wandelingen bergop en door de rimboe.”

Hongerwinter 

Toos geeft schoorvoetend toe dat ze is geboren in Tilburg, maar getogen in de Bredase Middellaan. ,,Toen was het nog een echte volkswijk, de mensen zaten ’s avonds buiten en er klonk accordeonmuziek”, aldus Cock.

Hij is een Rotterdammer, was zeven jaar toen zijn stad gebombardeerd werd. Maakte de Hongerwinter mee. ,,Een jaar voor het einde van de oorlog is mijn moeder overleden. De jongste drie kinderen moesten naar een weeshuis. Ik werd ondergebracht bij een tante in Geertruidenberg. Ontzettend lieve mensen waren dat.”

,,Maar hij was er wel eenzaam”, vult Toos aan. Cock: ,,Ik ga fluitend door het leven, maar van binnen huil ik nog wel eens. Ik heb veel verdriet gekend.”

Quote

Nu zij wat moeilijk ter been is, zorg ik voor haar. Ik kook, doe boodschap­pen, pak de stofzuiger

Cock van Blerck (85)

Lang wil hij er niet bij stilstaan. Hij roemt zijn Toos, die altijd voor hem en de kinderen zorgde en hem alle ruimte voor zijn passies bood. ,,Nu zij wat moeilijk ter been is, zorg ik voor haar. Ik kook, doe boodschappen, pak de stofzuiger. Zelfs van dat laatste maak ik een training.”

Als de foto gemaakt wordt, zegt Cock met een knipoog: ,,Ik wil best op mijn handen gaan staan, hoor…” Toos lacht. ,,Van onze vier kinderen lijkt alleen één dochter op haar vader. De anderen zijn meer zoals ik, rustige types. Gelukkig maar…”

BN DeStem gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

In samenwerking met indebuurt Breda