Volledig scherm
Kerstbijlage Eline Tolhuizen (32), postbode, Etten-Leur Foto Marcel Otterspeer

Kerstsboodschap 4 van postbode Eline Tolhuizen: 'Post is de persoonlijkste boodschap'

KERSTBIJLAGE - West-Brabanders met een boodschap staan zaterdag centraal in de kerstspecial van BN DeStem. Bekende en onbekende streekgenoten laten zich zien en spreken zich uit. Wie zegt: leven is meer dan overleven? Wie vindt: je huid is een lege pagina?



Zaterdag 4e aflevering: Eline Tolhuizen (32), postbode, Etten-Leur

Eline Tolhuizen (32), postbode, Etten-Leur

,,De postbode weet alles van je. Zelfs van jouw hond weet ik welk voer hij eet en of hij bij de dierenarts is geweest. Niet dat wij enveloppen openmaken. Maar ik zie natuurlijk vakantiekaarten, brieven van bedrijven. Aan de logo’s kan ik aflezen welke telefoonprovider je hebt, bij welke zorgverzekeraar je gezin is aangesloten.

Voor mijn gevoel leer ik alle mensen op mijn route een beetje kennen. Sommigen ken ik echt. Die staan me op te wachten om een praatje te maken. Ze horen mijn scooter al van ver aankomen en staan klaar. Mijn ronde begint om half 11 ’s ochtends. Dan haal ik mijn scooter op en rijd ik door het buitengebied van Etten-Leur. Dat klinkt misschien alsof alle dagen op elkaar lijken, maar het tegendeel is waar.

Elke dag is anders. Het weer verandert, ik kom verschillende mensen tegen, de hoeveelheid post verschilt. Ook de plekken maken het afwisselend. Moet ik bijvoorbeeld bezorgen op het kamp, dan is het alsof ik een andere wereld binnenrijd. Post brengen bij bedrijven is vaak gezellig. Eventjes een grap uithalen en weer door.

Buiten
Het blijft lekker om buiten te rijden. Ik snapte nooit waarom mannen zo raar doen over hun auto. Nu ik mijn eigen scooter heb, begrijp ik het. Die scooter is mijn maatje. Ze heet Liberty en zo voelt het ook voor mij. Ik ben vrij als ik op mijn scooter rij. Het cliché dat postbodes niet van honden houden, klopt. Collega’s van mij zijn regelmatig aangevallen. Je komt op het terrein van een dier dat zijn territorium verdedigt. Scooters maken lawaai en daar houden honden niet van. Toch ken ik een paar leuke honden. Die rennen altijd een stukje met me mee. Het klinkt raar, maar ik heb echt postgedachten. Ik denk na over de personen achter de voordeuren.

De inhoud van pakketjes en de levens die daaraan verbonden zijn. Het blijft bijzonder dat ik ze berichten mag bezorgen. Rouwkaarten zijn voor mij het moeilijkst. Die bezorg ik met pijn in het hart. Wanneer ik de mensen beter ken, is het nog moeilijker. Soms denk ik: ach nee, niet alweer bij haar! En als ik een hele stapel moet afleveren, weet ik dat er iemand is overleden die heel dicht bij de mensen op het bezorgadres stond.

Blauwe envelop
​‘Die hoef ik niet, neem maar weer mee!’ Hoe vaak ik die grap niet heb gehoord als ze mij met een blauwe envelop zien. Tja, alsof ik voor iedereen belasting kan betalen... Ik roep altijd maar: ‘Don’t shoot the messenger!’, en rij dan opgewekt door. Sinterklaas- en kerstpakketten zijn het leukst om te bezorgen. Die zijn vrolijk ingepakt. En ik denk bij het bezorgen: straks komt de bewoner thuis en ziet dit leuke pakje! Of: als ik nu aanbel, ga ik iemand superblij maken.

Sowieso is december een leuke maand om te werken. Al die feestelijk versierde huizen en tuinen. De wenskaarten. Soms sneeuw. Daar ben ik trouwens niet bang voor. Lekker crossen door de vlokken, heerlijk!

Kerstkaarten zijn modegevoelig. Minuscuul was vorig jaar de mode. Ik heb tal van kaartjes vastgehad van ongeveer 3 bij 3 centimeter met het adres in priegelschrift erop geschreven. Een postzegel paste er vaak maar net bij. Ze waren zó mini, dat ik moest oppassen ze niet kwijt te raken. Soms gooide ik ze in een brievenbus en vielen ze er net zo snel door een smal spleetje weer uit. Moest ik zo’n kaartje tot drie keer toe oprapen. Van mij mogen de kerstboodschappen dit jaar wat groter zijn.’’

Volledig scherm
Kerstbijlage Bart van Ekkendonk (41), schaapherder uit Dongen Foto Marcel otterspeer