Volledig scherm
Het heggenmusje en een vinkje in de opvang bij VRC Zundert. © Ankie Kop

Vogel Revalidatiecentrum Zundert: Piepkuikens

Boswachters BLOGBij onze 'Opname dieren' komt een vrouw met haar zoontje binnen met een doos: een nieuwe patiënt. ,,Goedemorgen! Wat brengen jullie mee?" Het is een grote doos. Een roofvogel misschien? Een eend? ,,Onze kat heeft dit vogeltje thuisgebracht. We vinden het zó akelig!" 

Een blik vol plaatsvervangend schuldgevoel voor het huisdier. Het zal toch niet zo'n hele grote vogel zijn dan. Ik doe de doos open. Onderin zit een heel klein vogeltje. Het spert meteen zijn bekje wagenwijd open. Felrood met onderin twee zwarte stipjes. 

,,Het is een heggenmusje", zeg ik, ,,en het heeft duidelijk honger!" Snel pak ik het uit de doos, kijk of ik wondjes zie of breuken voel (gelukkig niet!) en zet het in één van de vele bakjes uit de couveuse, bij een soortgenootje. Ze krijgen wat voer en water. 

Piep

Na een paar wormpjes houden ze hun snaveltjes dicht. Ze hebben genoeg gehad. ,,Welke is het nou?", vraagt het jongetje. ,,Die!", wijs ik. Hij knikt instemmend, al zijn de vogeltjes praktisch identiek: ,,Ik heb hem Piep genoemd." 

,,Hier in de opvang geven we de dieren geen namen", vertel ik de hevig geïnteresseerde kleuter, ,,het zijn wilde dieren die nu even hulp van ons nodig hebben. Als alles goed gaat, gaan ze straks weer terug de natuur in."

Tevreden kijkt hij naar de couveuse waarin het bakje met de jonge vogeltjes is verdwenen en zijn oog valt op de couveuse ernaast. ,,Oh mama, kijk!" Het is een jonge boommarter. 

Piep is vergeten. Maar niet door ons. Voordat Piep over een paar weken los kan, krijgen hij en de ruim 200 andere patiëntjes die nu per week binnengebracht worden alle zorg die we kunnen geven. Gauw aan de slag weer!

Blogs