Volledig scherm
Witte buizerd in opvang Zundert © vogelrevalidatiecentrum zundert

Een zwakke buizerd die met zijn kopje schudt

In de winterperiode wordt onze buizerdpopulatie uitgebreid met soortgenoten uit Scandinavië.

Soms heb ik een dier in de opvang waarvan ik niet weet wat ik ermee moet. Deze buizerd is er zo één. Hij kwam net na kerst binnen. Hij was verzwakt en hij schudde enorm met zijn kop.

Dat zien we vaker als zo'n vogel aangereden is, en ik weet goed wat ik daartegen kan doen. Hij kreeg medicijnen en werd gevoerd, want zelf eten... dát zat er niet in met die bibberende kop.

Schuddende kop

De behandeling sloeg al gauw aan en het schudden werd minder en verdween. Maar zelf eten, ho maar. In een grotere kooi dan maar en een zeer divers voedselaanbod. Kijken of hij dan wel eet. Nee, hoor. Ook niet. Dus daar zit ik met een buizerd die er uiterlijk prima uitziet, niet meer van die tics heeft als een schuddende kop en fel zat is, maar het vertikt om zelf te eten. We kunnen 'm moeilijk blijven voeren tot zijn oude dag... Gelukkig is dit een uitzondering.

We krijgen nu duidelijk meer buizerds dan anders. Er zijn er momenteel ook meer in Nederland dan in de zomer. En zo onzichtbaar als de wolvin die Nederland bezocht was, zo overduidelijk zichtbaar zitten die buizerds langs de kant van de weg.

Makkelijk hapje

Zondag in de auto naar een verjaardagsfeestje in het midden van het land viel het mijn man ook al op. Al gauw hadden we er meer dan tien gespot. Ze zaten allemaal loom op een lantaarnpaal, reclamebord of paaltje rond te kijken of er in de buurt een makkelijk hapje te verkrijgen was.

In de winter wordt onze buizerdpopulatie uitgebreid met soortgenoten uit Scandinavië. Deze buizerds zijn nogal eens wat lichter van kleur. Zo ook het voormalig schuddekopje. Hopelijk krijg ik hem vóór maart aan het eten, dan kan hij met soortgenoten mee terug naar het noorden!

BN DeStem gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

Blogs