Volledig scherm
Links de geelpotige (Aziatische) hoornaar, rechts de Europese hoornaar © onbekend

Boswachter Brabantse Wal: Zo lieftallig zijn onze megawespjes ook niet

Boswachters BLOGHet bericht over een dreigende invasie hoornaars vanuit Azië sloeg vorige week in als een bom.

Heeft u het ook gevoeld? Er ging vorige week een huivering door het land! En wij zijn toch best wel wat gewend hier in het wilde westen. Onze (voor)ouders stroopten en smokkelden tenslotte of het een lieve lust was, en vandaag de dag staat haast op elke straathoek wel een drugscrimineel. Maar toch sloeg het bericht over een dreigende invasie hoornaars vanuit Azië in als een bom. 

Ramen en deuren werden gesloten, slechts met knikkende knieën waagden we ons buitenshuis, bang als we waren voor die 'megagrote, moordlustige Aziaten' die volgens de laatste berichten met vrachtwagens werden aangevoerd.

De spanning steeg tot ongekende hoogte, totdat een gewaardeerde collega de angel vakkundig uit het bericht trok. Nee, op het fotootje stond géén moordlustige Aziatische megawesp, maar een prachtige Oudhollandse hoornaar. Wat een opluchting! 

Die afschuwelijk moorddadige monsters blijken voorlopig toch nog in Azië te zitten. Maar eerlijk is eerlijk, zó lieftallig zijn onze autochtone megawespjes ook weer niet. In alle vroegte ging ik eens met een collega wat takken afzagen om een transport doorgang te verlenen. De werkweek was krap een half uur oud, toen mijn grommende kettingzaag in een eikentak hapte.

In een oud spechtenhol aan de achterzijde huisde een volk hoornaars. Binnen enkele tellen bereikten de eerste eskaders met gestrekte angel mijn vers geplooide haardos. Ik denk niet dat er vaak zúlke hoge snelheden gehaald zijn op van die zware zaagschoenen en in zo'n dikke zaagbroek.

Mijn behulpzame collega checkte in ruil voor ook twee steken of het inderdaad hoornaars waren die mijn hoofd voor speldenkussen hadden aangezien. Ja dus. Vervolgens vond mijn huisarts het noodzakelijk om nog een paar angels in me te prikken.

Mijn zwaar geperforeerde lijf had twee dagen nodig om te herstellen van deze kennismaking met onze grootste inheemse wespenfamilie.

Conclusie: beter een enge Aziaat in de krant, dan een geradicaliseerde autochtoon in de hand!

Blogs