Volledig scherm
Een beeld van de afstudeerexpositie.

Gastblog Jacklyn Cornelisse: Het wordt nooit meer stil, het wordt nooit meer donker

Jacklyn Cornelisse (22) studeert momenteel aan de Master of Photography in Breda (de enige master in Nederland op fotografiegebied). Ze woont in Breda en is momenteel bezig aan een documentaire over een illegaal lyceum in Wit-Rusland. Voor BN DeStem schreef ze een blog over haar afstudeeronderzoek.

Multitasking
We worden geroemd om ons ogenschijnlijke talent tot multitasking maar zijn berucht om ons narcisme. We hebben moeite met hoofdrekenen en lijstjes als aus, bei, mit, nach, seit, von, zu kunnen we niet uit ons hoofd opdreunen. Deze binnen luttele seconden op het internet opzoeken echter wel. Mijn generatie kent vele benamingen waarvan Generatie Einstein, Millennials en de Patatgeneratie nog de mooiste zijn. We leven in een prikkelcultuur. Continue wordt onze aandacht naar ontelbare dingen toegetrokken. De tv, de krant, de radio, het internet, onze telefoon; de prikkels die het tezamen oplevert zijn overweldigend.

Onmogelijk om allemaal in ons op te nemen, maar tegelijkertijd onmogelijk om geheel te negeren. Het wordt nooit meer stil en het wordt nooit meer donker. Door deze constante externe prikkels verliezen we het vermogen om ons te focussen op hetgeen wat daadwerkelijk voor ons staat. Hoe zacht het bliepje van onze telefoon ook mag zijn, het heeft de belofte van iets nieuws in zich. Iets beters dan wat we misschien al hebben en precies om die reden zullen we er altijd aan toe blijven geven.

Hekel
Ikzelf ben niet veel beter. Als kind van de 21e eeuw ben ik opgevoed met de gemakken van het digitale leven en een leven zonder zou ik me nauwelijks nog kunnen voorstellen. Toch begon ik een steeds grotere hekel te krijgen aan al deze prikkels die voor mijn gevoel ongevraagd op me af werden gevuurd. Ze leidden me af van hetgeen waar ik op dat moment mee bezig was: afstuderen. Na een korte worsteling met mezelf bleek de oplossing vrij simpel. Onder het mom van ‘twee vliegen in één klap’ besloot ik mijn prikkeldilemma te bombarderen tot centraal thema in mijn afstuderen waardoor ik schaamteloos mijn probleem kon oplossen en tegelijkertijd productief kon studeren.

Gezien ik fotografie studeerde aan AKV | St. Joost in Breda, focuste ik me in mijn onderzoek voornamelijk op het beeldende aspect. Hoe moest ik dat gevoel van overdaad (wat deze prikkels bij me opriepen) overbrengen op de kijker? Na maanden experimenteren, kwam ik uiteindelijk tot een installatievorm waarin de bezoeker letterlijk omringd wordt door beeldschermen die alle mogelijke beelden uit het dagelijks leven afvuurt in schrikbarend tempo. Je wordt ondergedompeld in een associatieve beeldenstorm van nutteloze bizarriteiten, onbekende pareltjes, informatieve tips en schokkende beelden. Parallel hieraan liep mijn theoretische onderzoek waarin ik de literatuur in dook en las over hoe onze hersenen veranderen door het gebruik van internet, welke rol het in mijn eigen leven speelde en wat de gevolgen waren in het dagelijks leven.

Zijpaden
Eén van de zijpaden die ik betrad was bijvoorbeeld waarom onze hersenen verslaafd lijken te zijn aan informatie. Ikzelf verdwaal vaak op het internet. Zonder er moeite voor te doen kan ik mezelf volledig laten wegglijden in deze eindeloze doorklikmogelijkheden van het internet. Afwezig zwerf ik van het ene naar het andere onderwerp en als ik 20 minuten later weer bij positieven kom, heb ik werkelijk geen idee hoe ik ben uitgekomen bij die laatste site. Al deze oppervlakkige indrukken zijn volgens veel onderzoeken funest voor mijn hersenen. Toch lijken we verslaafd hieraan. Eigenlijk is het best lekker om gedachteloos informatie in je op te nemen. Om dit te begrijpen moeten we terug naar de oertijd. In de oertijd was het essentieel om te weten wat er om je heen gaande was. Het was een manier van overleven. Er is zelfs onderzoek dat bewijst dat onze hersenen dopamine afgeven (een stofje dat ons genot laat ervaren) ter beloning als we nieuwe informatie tot ons hadden genomen. Tegenwoordig leven we echter niet meer in de constante angst om opgegeten te worden. We hebben daarentegen wel nog steeds grotendeels dezelfde hersenen die denken

dat alle informatie om hen heen opgenomen moet worden. Het internet waarin site na site nieuwe informatie lijkt te hebben, is vanzelfsprekend een slechte combinatie.

Al deze kleine onderwerpen samen resulteerden in mijn scriptie waarin mijn essay de rode draad is. Hier doorheen zijn inspiratiebronnen en beeldexperimenten verweven. En wat is een betere plek om dit te publiceren dan het internet? Door dit online te zetten in plaats van te printen als boekje, staat opeens niet alleen mijn kennis tot je beschikking, maar het hele internet. Ben je geïnteresseerd in een bepaald onderzoek? Je krijgt de kans om direct door te klikken en hier meer over te lezen. Maar, tegelijkertijd is het een experiment. Kun je je aandacht bij het verhaal houden terwijl waarschijnlijk ook Facebook en je mail open staan?

Bekijk het zelf door naar www.jacklyncornelisse.com/afstudeerscriptie te gaan en te scrollen door mijn afstudeeronderzoek!

Blogs