Volledig scherm

Fietsblog: VIP Tour in Antwerpen

Gabrielle is een fietsfan. Ze leert fietsen op een mountainbike. Met vallen en opstaan. Letterlijk. Lees meer over klikpedalen, klimmen in Oostenrijk, baaldagen en fietskleding voor dames. En wat het verschil is tussen mannen- en vrouwenzadels?

De Tour in Antwerpen, voor mij een half uurtje met de auto. Dus natuurlijk stond ik aan de start, een dag nadat de renners door Nederland fietsten. Met grote ogen keek ik om me heen. Ik liep rond, wurmde mij door de mensen massa, op zoek naar de renners. Dat bleek nog niet zo eenvoudig, want ook bij volkssport nummer een staan er overal hekken. Ik kwam uit achter een hek met strenge Franse bewakers die controleerden op bandjes van ‘Invites’, heel belangrijke mensen en zogenaamde BV-ers (Bekende Vlamingen, zo was familie Pfaff er uiteraard ook, overal waar een feestje is).

Ik had al in mijn hoofd een geïrriteerd stukje te schrijven over de VIPs en hun afgeschermde Villages, hun eigen tribunes en hun aanstellerige, opgedirkte aanhang. Blond en verveeld hingen ze aan zakelijke armen, op hoge hakken met rode lippen. Ik hing over het hek en keek naar hen. En was jaloers dat deze blondjes wel bij mijn helden konden en ik niet. Ik vond dat de wereld oneerlijk verdeeld was.

Maar een engel was stiekem op mijn schouders geland. Want na een kwartier tandenknarsend naar de VIPs kijken, in de hoop een renner te zien, komt er een meneer uit de Village gehaast, duwt iets in mijn handen en is weg voor ik weet wat er gebeurt. Ik kijk met ongeloof naar het gele bandje in mijn hand. De beveiliger geeft me een knipoog.

Een half uur later ben ik een kind in een snoepwinkel. Terwijl medefans achter de dranghekken mij na staren, staar ik naar de fietsen van mijn helden. Pinarello, s-Works en Specialized. Het duurt even, maar een voor een komen ze uit hun bussen. Eerst de knechten, de mindere goden maar nog steeds helden voor mij. En later de opperwezens van het wielrennen. Waar knechten genegeerd worden door de aanwezige VIPs en pers, worden de opperwezens besprongen voor interviews, foto’s en handtekeningen.

Ik kijk omhoog naar de lange Lars Boom, roep ‘Good Luck’ naar Rodriguez, staar naar de kleine fiets van Vincenzo Nibali, terwijl hij door cameramensen omringd word. Wat hij trouwens in alle rust over zich heen laat komen. Ik vind het allemaal fantastisch. Ik loop heen en weer tussen de renners, die zich opmaken om naar de start te gaan. Ik verbaas me over hoe mager Froome is. Ik wens ‘onze Bauke’ veel succes, die dit met een warme glimlach beantwoord.

En, last but not least, ik ga op de foto met mijn grote held: Steven Kruijswijk. Hij is nog niet echt gewend aan alle aandacht, reageert ietwat verlegen als ik vraag of hij met mij op de foto wil, wat ik heel lief vind. Ik vind zijn prestaties zo fantastisch, ik durf hem niet lastig te vallen en aan te raken. Maar ik sta wel met hem op de foto, met big smile. Nederlands trots in de Giro, wat was hij goed in de Italiaanse bergen, hij klom mee met de allerbesten.

Ik zie ze starten, tussen de VIPs en de BV-ers. En ik geniet, daar gaan ze, mijn helden. Ik kijk omhoog, bedank mijn engel en een onbekende meneer voor een fantastische dag. En dan snel naar huis, want de Tour wacht op niemand, snel kijken hoe mijn helden het doen vandaag.

Succes Steven!

Blogs