Volledig scherm
© Gabrielle van Klooster

Fietsblog: Motorcross vs mountainbike

Gabrielle is een fietsfan. Ze leert fietsen op een mountainbike. Met vallen en opstaan. Letterlijk. Lees meer over klikpedalen, klimmen in Oostenrijk, baaldagen en fietskleding voor dames. En wat het verschil is tussen mannen- en vrouwenzadels?

Vandaag ben ik met mijn vriend mee geweest naar zijn grote liefde: enduro motorcross. Het lijkt in alles op mountainbiken, met als enig verschil dat er een motor onder je kont zit, in plaats van een fiets. Ik vond het fascinerend. Van een afstand lijkt het alsof het allemaal heel rustig aan gaat. Maar hoe dichter bij je komt, hoe meer je ziet dat het behoorlijk snel gaat.

Het parcours is, net als bij de fietsers, vooral veel modder, wat stenen en hout hindernissen en soms heuvels om te springen. Zestig kilometer, inclusief drie proeven, die samen binnen een bepaalde tijd afgelegd moet worden. Afhankelijk van de klasse waarin ze rijden, doen ze het parcours twee of vier keer. Twee routes op een motorcrossbaan en een snelle proef in een veld. Daar knallen ze voorbij met zo’n tachtig kilometer per uur. In de modder is dat hard.

Training voor Dakar
De eerste start om negen uur in de ochtend en de laatste komt binnen als het al bijna donker is. Wat betekent dat ze acht uur lang op de motor zitten. En morgen doen ze dat gewoon nog een keer. Een aantal deelnemers gebruiken deze wedstrijd als training voor de Dakar. Ik verbaasde me over de behendigheid van de beste rijders. Hun motor ging onder hun lijf alle kanten op. Het voorwiel kwam omhoog, het achterwiel slipte scherp naar links of naar rechts. En toch bleven ze zitten. Of beter gezegd, staan. Waar ik de overeenkomst met mountainbiken duidelijk zag. Het gaat allemaal om balans. En om vertrouwen.

Sturen is vooral kijken
Toen ik laatst ons rondje reed in de Loonse en Drunense Duinen, zocht ik ook naar dat vertrouwen en die balans. Vertrouwen in mijn fiets, zoeken naar het weten dat de fiets gaat waar ik naartoe stuur. Niet voor mij kijken op de grond, bang om iets engs te raken, maar kijken waar ik naar toe ga. Ver vooruit kijken en een lijn kiezen. De fiets stuitert vanzelf wel over de lijn die ik gekozen heb. Dat is wat ik de motorcrossers ook zie doen. Zij staan op hun pedalen, kijken, kiezen hun lijn en geven gas.

Sturen is meer balans zoeken met hun lichaam dan trekken aan het stuur. Sturen is vooral kijken. Sturen doen deze mannen eerst met hun ogen, dan met hun lichaam en pas daarna met hun handen.

Het beste was dat zichtbaar op een heel lastig stukje waar de crossers over een paar hindernissen heen moesten van boomstammen, stenen en keien. De mannen die keken en reden, gingen er in een keer overheen. De mannen die te langzaam en te voorzichtig reden, moesten bijsturen en hun voeten van de pedalen halen. Vertrouwen en balans. Mooi om te zien, toch anders als je zelf weet hoe lastig dat is, ook al is het op een fiets.

Volledig scherm

Blogs