Volledig scherm

Fietsblog: Dutch mountains

Gabrielle is een fietsfan. Ze leert fietsen op een mountainbike. Met vallen en opstaan. Letterlijk. Lees meer over klikpedalen, klimmen in Oostenrijk, baaldagen en fietskleding voor dames. En wat het verschil is tussen mannen- en vrouwenzadels?

He was looking for the wind but he didn't know how.

I said: "Follow the cloud that looks like a sheep"

In the Dutch mountains - The Nits

Toen dit nummer net uitkwam, vond het vijftienjarig pubertje wat ik toen was, de tekst iets belachelijks. We hebben helemaal geen Nederlandse bergen, waar heeft die man het over? Die paar heuveltjes in Limburg kan hij niet bedoelen, anders had hij gezongen over de Dutch Hills, leek me. Je kan die paar drempels in Nederland nauwelijks bergen noemen. Omdat ik uit Haarlem kom en de Nits uit Amsterdam, dacht ik eerst dat ze het hadden over de Duinen. Wat ik wel poëtisch vond, maar het klopte nog steeds niet. Het heeft jaren geduurd voor ik begreep waar de tekst natuurlijk wel over ging.

Het was voorjaar en ik zat op mijn fiets. Zweetdruppels gleden langs mijn voorhoofd. Mijn ogen prikten van het zout. Mijn neus bijna op mijn stuur, mijn bovenlichaam voorovergebogen. Mijn benen voelden zwaar, alsof er honderd kilo lood aan zat, aan ieder been. Ik zette al mijn kracht en energie in. Iedere beweging die mijn benen maakten, trappen en duwen, werd gevolgd door mijn lijf. Mijn schouders gingen heen en weer, mijn hoofd hing zo laag mogelijk.

Ik luisterde tijdens dit gezwoeg naar mijn eigen ademhaling, die zo aanwezig was in mijn oren, dat al het andere geluid verdween. Soms keek ik heel even op. Is er verkeer of een drempel of een gat in de weg? Maar ik ging zo verrekte langzaam, dat ik niet veel op hoefde te kijken. Het voelde alsof ik al mijn energie in zette om een paar centimeter voorruit te komen. Mijn spieren trilden van inspanning, mijn handen voelde ik bijna niet meer, maar ik hield vol. ‘Bijna’, dacht ik, mezelf moed inpratend in mijn hoofd ‘nog een klein stukje, kom op!’

Je zou zeggen dat ik spreek over een heftige klim in Frankrijk of een spannende berg in Oostenrijk. En inderdaad, dat voelt hetzelfde. Het beklimmen van de hoogste bergen kan hetzelfde voelen als onze eigen Hollandse berg, de wind. De altijd aanwezige Nederlandse wind. Die mijn benen geselt op mijn fiets alsof ik een kilometers lange klim aan het fietsen ben. Of die me vooruit blaast, alsof ik keihard naar beneden rol. De bocht om en ineens gaat het vanzelf, ineens lijkt de fiets een motor te hebben, ineens versnel ik zonder enige moeite. Waar ik eerst vocht voor elke meter, rollen mijn wielen nu vanzelf, alsof de afdaling is ingezet.

De wind. Zoek haar op, daag haar uit. Volg de wolken die je aan schapen doen denken. En je vindt ze vanzelf, de Nederlandse bergen.

Blogs