Volledig scherm
Fietsvrouw Gabrielle van Klooster

Fietsblog: De klad

Gabrielle is een fietsfan. Ze leert fietsen op een mountainbike. Met vallen en opstaan. Letterlijk. Lees meer over klikpedalen, klimmen in Oostenrijk, baaldagen en fietskleding voor dames. En wat het verschil is tussen mannen- en vrouwenzadels?

Je kent dat wel. Je bent lekker bezig je goede voornemens uit te voeren, het gaat vooruit. Je bent blij met jezelf. Trouw volg je je schemaatjes, zoals je met jezelf had afgesproken. En dan is er even een dingetje. ‘Ik zou eigenlijk…nou ja, morgen kan eigenlijk ook wel…’ is je antwoord op de vraag die je jezelf of iemand anders jou stelt. Maar daar komt niks van, want morgen had je nog dat werk liggen, moest je nog boodschappen doen en wilde je eigenlijk even naar de kapper. Daar heb je het al, de klad. De klad zit erin.

Al die fietsen, spullen en die hele auto verbouwen. Onzin.

Dat heb ik nu met fietsen. Ik zou eigenlijk mijn fiets mee nemen naar Oostenrijk, daar zouden we gaan fietsen. Want lief had een werk ding en dan gingen we er een weekendje aan vast plakken. Op de mountainbike in Garmisch, lief had al een leuke route in zijn hoofd. Maar een dag voor vertrek, ander plan. 'Om nou voor die twee dagen de fietsen helemaal mee te slepen…’ Een klein stemmetje in mijn hoofd riep stampvoetend: ‘de klad, de klad!’ Maar ik negeerde hem. Knikte instemmend en vond het ook onzin. Voor die twee dagen. Al die fietsen, spullen en die hele auto verbouwen. Onzin.

Hoeft helemaal niet. Er komen nog zoveel weekendjes. Beelden van luie wandelingen en terrasjes in plaats van beklimmingen en zweet verschenen in mijn hoofd, terwijl het stemmetje nog zwakjes probeerde: ‘Klad, klad, klad…’ Tevergeefs. Dus de wandelschoenen mee. En ja, een heerlijk weekend gehad. Inclusief super lekker weer, fantastische terrasjes en luie wandelingen. En toch. Kriebeltjes als stoere mountainbikers ons voorbij fietsen terwijl wij de berg op lopen. ‘Mooi pad om te fietsen zeg.’ Mijn lief knikt. We kijken elkaar niet aan en beginnen over iets anders. Lief probeert nog of we fietsen kunnen huren tegenover ons hotel, maar stom, we hebben ook geen kleding en schoenen bij, geen helm en geen fijne handschoentjes. Ligt allemaal thuis in Nederland in de kast.

Klad eruit en gas er weer op. Ik heb er alweer zin in.

Lief wijst de route aan die we zouden fietsen. ‘Kijk, goeie klim hè?’ Ik kijk vanuit de auto langs de helling. De smalle asfalt weg gaat langzaam omhoog, een stijgingspercentage van een procent of 5, schat ik in. Het is inderdaad een goede klim, een mooie klim. ‘Dan hadden we daar waar we net koffie hebben gedronken op het terras gezeten. En aan het einde, bij dat zwembad een duik kunnen nemen.’ We kijken elkaar aan, lachen om onszelf. En maken nieuwe voornemens. Voor het volgende weekend weg, dan gaat alles gewoon weer mee. Fietsen en toebehoren. Dan gaat de klad er weer uit. Klad eruit en gas er weer op. Ik heb er alweer zin in. Het stemmetje in mijn hoofd fronst zijn wenkbrauwen. Gromt bozig ‘Klad’ en wacht af.


Blogs