Volledig scherm
© Marco Okhuizen

'Plekje geven? Dat kan niet'

Als iemand kan weten wat de familie van Anne Faber nu doormaakt, is het Sonja de Boer uit Heerhugowaard. Haar zoon Frank (23) was ruim acht maanden vermist toen zijn lichaam werd gevonden.

Quote

Al die tijd leefde ik in wanhoop. Frank zat 24 uur per dag in mijn hoofd

Alles komt weer naar boven. De zoektocht naar Anne Faber en de vondst van haar lichaam bezorgen Sonja de Boer (60) de rillingen. ,,De ouders van Anne gaan door een hel. Hun leven is een achtbaan. Ze willen weten wat hun kind is overkomen. Waarom iemand dit haar in godsnaam heeft aangedaan."

Zelf ging De Boer óók door die hel. Op 15 november 2012 stonden twee rechercheurs bij haar aan de deur. ,,Even daarvoor kreeg ik een telefoontje. 'Kunnen we even langskomen?', was de vraag. Toen wist ik genoeg. Ik voelde dat ze mijn zoon hadden gevonden. Dat hij niet meer leefde."

Brommers sleutelen

Dat gevoel had ze eigenlijk al vanaf de dag dat Frank Temme (23) van de aardbodem verdween. Op 7 maart 2012 trok hij de deur achter zich dicht om met zijn beste vriend aan brommers te gaan sleutelen. ,,Die ochtend dronken we nog samen koffie. Hij was werkloos en woonde bij mij. Hij zei nog: 'Als ik thuis kom eten, laat ik het je even weten'. Dat deed hij altijd. Hij kwam altijd weer thuis."

Maar die avond kwam Frank niet thuis. De Boer probeerde zijn vriend te bereiken, maar hij nam ook niet op. ,,Ja, dan ga je heel erge dingen in je hoofd halen. De volgende ochtend ging ik vroeg naar het politiebureau om hem als vermist op te geven. Maar dat was nogal een domper. De agent zei: 'Hij is 23, hij mág vermist zijn'. Zoiets zeg je toch niet, tegen een bezorgde moeder.

,,De dagen erna ging ik elke dag naar het politiebureau, in de hoop dat iemand iets zou gaan doen. Ze zeiden: 'Maak je geen zorgen, hij komt wel weer terug'. Maar ik wist wel beter. Ik werd echt wanhopig."

Aandacht

Met Anne Faber liep dat anders. Al een paar dagen na haar vermissing was heel Nederland in de ban van de verdwenen Utrechtse. ,,Om eerlijk te zijn heb ik mij daar verschrikkelijk over opgewonden. Ik probeerde aandacht te krijgen voor Frank, ook in de pers. Maar het lukte mij niet. Nú kan het wel. De tijden zijn veranderd, denk ik."

Na een maand pakte de politie de zaak serieus op. De vriend met wie Frank had afgesproken, werd niet vertrouwd. Agenten hielden hem in de gaten. ,,Al die tijd leefde ik in wanhoop. Frank zat 24 uur per dag in mijn hoofd. Ik sliep slecht, ging naar de huisarts. Ik moest slapen, anders werd ik helemaal een wrak. Ik ben al geen grote eter, maar in die periode kreeg ik amper een hap door mijn keel."

Toch ging De Boer na een maand weer aan het werk. ,,Ik ben chauffeur bij PostNL. Ik zat de hele tijd om mee heen te kijken, of ik Frank ergens zag. Dan zag ik iemand fietsen, op z'n rug, en dan dacht ik: 'Goh, zou dat hem zijn?' Daar ben je moeder voor, je blijft zoeken."

Ook de ouders van Anne Faber hielden dat sprankje hoop, denkt De Boer. ,,De twee rechercheurs vertelden mij dat ze Frank hadden gevonden. Zijn lichaam was begraven in de duinen bij Schoorl. Vermoord, door die zogenaamde vriend. Hij was uit de school geklapt tegen undercoveragenten."

Een mokerslag. Terwijl de rechercheurs nog op de bank zaten, liep De Boer naar buiten. ,,Ze vertelden mij gruwelijke details. Dat Frank mogelijk levend was begraven. Dat hij zelf had meegeholpen om de kuil te graven, in de duinen. Ik kon niet blijven zitten. Buiten jankte ik de tranen uit mijn kop."

Overleven

Na vijf jaar is het verdriet nog altijd immens. ,,Een plekje geven? Geloof mij, dat kan niet. Je kunt er niet mee leren leven. Je kunt er niet mee leren omgaan. Ja, ik ga door met mijn leven. Maar het is vooral overleven. Ik ga door, omdat ik nog een zoon heb. En ik heb Radar, de hond van Frank. Hij was gek op dat beestje.

,,Ik loop elke dag langs een lege slaapkamer. Laatst lukte het om wat kleren van Frank weg te doen. Dat was een hele stap voor me. Hij trekt ze toch nooit meer aan. Het heeft geen zin om die kleren te bewaren. Snap je wat ik bedoel? Andere ouders maken een mausoleum van zo'n slaapkamer, maar ik wil dat niet."

De Boer hoopt dat de ouders van Anne Faber niet in een zwart gat vallen, als straks de mediastorm gaat liggen. ,,Er komt een moment dat alle aandacht weg is. Dan moeten ze het zelf zien te redden. Dat is moeilijk. Als ik het te kwaad krijg, zet ik muziek op mijn hoofd en ga ik een eindje fietsen. Je moet manieren zien te vinden om jezelf bezig te houden. Om te overleven."