Volledig scherm
De familie Franken uit Bergen op Zoom schrijft om beurten over het wel en wee op hun fruitteeltbedrijf. © Tonny Presser © 2018

De vorige eigenaar ‘gunde’ de hanen een fijn leven, als een soort vossenvoer...

Van 't LandVroeger hadden wij thuis altijd huisdieren, maar volgens mij hebben mijn ouders nooit een dier gekocht. Vogels die uit nestjes waren gevallen, probeerden we te voeren en te leren vliegen. Poezen die ons naar huis waren gevolgd vanuit het park, hadden de volgende dag ineens voor een nestje kittens in het bed van mijn ouders gezorgd. 

En kleine konijntjes die mijn vader had gevonden op het bedrijf, leverden op een gegeven moment zo'n konijnenplaag op bij ons thuis, dat mijn moeder nachtmerries kreeg waarin er konijnen sprongen uit elk kastje dat ze opendeed. Er waren altijd genoeg beesten bij ons thuis, maar nu, bij mezelf thuis, had ik de huisdieren beter buitenshuis kunnen houden.

Volledig scherm
© Tonny Presser © 2018

Wonen in een bos betekent namelijk dat je veel gedumpte dieren langs ziet komen. Zo hebben we buiten een speciaal hokje gebouwd voor katten die zijn aan komen lopen. Ze krijgen elke avond een bakje eten en we hebben ze laten steriliseren - ik heb denk toch wat geleerd van het nestje in het bed van mijn ouders. Maar van die katten konden we altijd nog zeggen dat het goed was tegen de muizen.

Volledig scherm
Weeskonijntje Vlekkie, gevonden in de achtertuin, heeft een nieuw thuis gekregen bij Caroline en haar gezin. © Caroline Franken

Vaak lopen er ook ineens kippen in onze achtertuin. Om er dan om half 5 's morgens achter te komen dat het hanen zijn. Dat had de vorige eigenaar waarschijnlijk ook ontdekt, om de dieren vervolgens een 'fijn leven' te gunnen in het bos. Als een soort vossenvoer. Met als gevolg dat wij na een paar hele vroege ochtenden met een zaklantaarn aan het zoeken zijn in of onder welke boom ze liggen te slapen. Om ze dan naar ons bedrijf te transporteren, waar ze fijn met het andere pluimvee op ongedierte mogen jagen in de boomgaarden.

Maar een paar weken geleden vond ik ineens een klein, zwart-wit babykonijntje in onze achtertuin. Toen werd ik toch een beetje overvallen door een nostalgisch gevoel. Dus eerst langs de dierenarts om te kijken of het diertje gezond was. Ja, helemaal gezond, maar nog te klein om buiten in een hok te zetten. Dus ons eerste dier binnenshuis is een feit. De kinderen zijn helemaal blij. Maar ik blijf het een raar idee vinden dat er mensen zijn die het schijnbaar normaal vinden om 'overbodige dieren' te dumpen. Gelukkig denken mijn kinderen daar nog niet over na. Die kijken elke ochtend hoopvol naar buiten of iemand 'toevallig' een pony heeft gedumpt...

Caroline Franken

In samenwerking met indebuurt Bergen op Zoom