Volledig scherm
Achraf Laabich speelt bij Dosko, zijn jeugdvriend Oussama Idrissi steelt de show bij AZ. © Pix4profs/Iman Fase

Dosko-technicus Achraf Laabich kan niet zonder voetbal: ‘Tot ik er knettergek van word’

Achraf Laabich en AZ-aanvaller Oussama Idrissi waren onaf- scheidelijk in hun jeugd. ,,Voetbal tot ik er knettergek van word.”

Achraf Laabich is het liefst elke dag met de bal bezig: in de eredivisie van het zaalvoetbal, of op het veld bij Dosko. ,,Achraf wie? Je bedoelt die mooie jongen! Nog een leuke gast ook. Oh, en hij kan daarnaast nog eens goed voetballen! De perfecte man bestaat." De complimenten zijn niet van de lucht in de kantine van Dosko. Achraf Laabich (24) gaat pas zijn derde seizoen in, maar heeft al een onuitwisbare indruk achtergelaten bij de barvrouw en een klant.

Perfect of niet, Laabich heeft ook teleurstellingen gekend. Als kind vormde hij met AZ-aanvaller Oussama Idrissi een onafscheidelijk koppel, herkenbaar aan de bal tussen hen in. Ze wisten elkaar blindelings te vinden op het Bergse Piusplein en omgeving. Ze draaiden hun tegenstanders dol, wonnen elk pannatoernooi in de buurt en leken samen een mooie voetbaltoekomst tegemoet te gaan. Hoe anders is het gelopen.

Terwijl de één jaar jongere Idrissi onderdeel uitmaakt van een fris AZ, maakte Laabich afgelopen zomer de overstap van Dosko Zaterdag naar Zondag. ,,Om het te redden, is alleen goed zijn lang niet genoeg." Ook voor hem lonkte een kans in de jeugd van NAC. ,,Maar een dag voor de selectiewedstrijd brak ik mijn sleutelbeen tijdens een duel met mijn jeugdteam van Halsteren. Mijn trainer barstte in tranen uit toen hij zag hoe ernstig het was, dat beeld staat nog op mijn netvlies."

Zelf reageerde Laabich gelaten. ,,Mijn droom viel in duigen, maar ik heb er niet lang mee gezeten.” Hij ging in de jeugd van FC Bergen en later MOC'17 spelen en maakte bij die laatste club zijn seniorendebuut, als A-junior. ,,Ik heb nooit meer een scout gezien."

Tempo

In de zaal maakte hij ondertussen wel furore, waarna Groene Ster ruim drie jaar geleden aanklopte. De eredivisie, alsnog. ,,Ik voelde dat ik die stap kon zetten. Ik moest alleen even wennen aan het tempo, na een paar minuten smeek je bijna om gewisseld te worden."

Hij was zes dagen per week bezig met voetbal, iets te veel van het goede. De linksbuiten besloot te stoppen bij MOC'17. Afgelopen twee seizoenen speelde hij nog met vrienden in de Zaterdag 1 van Dosko, een vierdeklasser. ,,Maar het begon toch te kriebelen. De kans om het in de eerste klasse bij Zondag 1 te laten zien kwam voorbij en ik besloot ervoor te gaan."

Het niveau vormt na enkele weken voorbereiding al geen probleem meer, zoals hij zich moeiteloos lijkt aan te passen bij iedere stap omhoog. Zijn profdroom mag dan in duigen zijn gevallen, toch beginnen zijn ogen te glinsteren als hij denkt aan de eredivisie en zijn boezemvriend Idrissi. ,,Het zou prachtig zijn om op dat niveau te spelen en ik denk dat ik het na een paar maanden wennen ook aan kan."

Met een schuin oog volgt hij de verrichtingen van Halsteren. ,,Daar speelt Fouad Idabdelhay, ook een goede vriend. Die zei me vorig seizoen al dat ik bij hem moest komen spelen, wie weet." De liefde voor het voetbal staat nog altijd voorop. ,,Voetbal, voetbal, voetbal: tot ik er knettergek van word."