Verslaggever Nicole Froeling
Volledig scherm
Verslaggever Nicole Froeling © Fee Buurmans

Zo'n verhaal waarbij je de moeder en journalist in jezelf niet kunt scheiden

ACHTER HET VERHAALIk verheug me in oktober al op de verwennerij die losbarst als de stoomboot aanmeert. De pakjes voor mijn dochters, hun blije snoetjes, het snoep. Maar als ik die voorpret probeer te delen met een andere moeder, zie ik aan haar gezicht dat het voor haar heel anders voelt. Zij weet eigenlijk niet waar ze het geld voor pakjesavond vandaan moet halen, vertelt ze als ik doorvraag. 

Quote

Ik kan toch niet de enige zijn, die hier in de aanloop naar de feestmaand niet bij stil heeft gestaan

Zij kijkt niet uit naar de blijdschap van haar kinderen, maar is juist bang voor hun teleurstelling.

Ik weet dan meteen dat ik een artikel wil schrijven over gezinnen die geen geld hebben voor Sinterklaas. Over huizen waarin gevulde schoentjes en zakken vol cadeaus onbereikbaar lijken, terwijl de rest van Nederland ze als vanzelfsprekend beschouwt. 

Omdat ik in dat gesprek met die andere moeder merkte hoe pijnlijk en onhandig het is om kinderen die daarmee te maken krijgen over het hoofd te zien. En ik kan toch niet de enige zijn, die daar in de aanloop naar de feestmaand nauwelijks bij stil heeft gestaan?

Winterpeen en verlanglijstje in de schoen voor Sinterklaas.
Volledig scherm
Winterpeen en verlanglijstje in de schoen voor Sinterklaas. © Pix4Profs/Joyce van Belkom

Oproepje

Quote

Het is zo'n moment waarop je de journalist en de moeder in jezelf niet kunt scheiden

Het artikel begint met een oproepje op onze website: of mensen die weinig te besteden hebben met Sinterklaas, ons daar iets over willen vertellen. Waar ze tegenaan lopen, welke creatieve oplossingen ze misschien tóch bedenken. Dat levert een aantal mailtjes op. 

Met één moeder volgt na een paar mailtjes heen en weer ook een telefonisch interview: Malissa. Ik weet eigenlijk niet precies waarom ik haar uitkoos. Iets in haar mailtje raakte me. Net zoals het telefoongesprek me raakt.

Het is zo’n moment waarop je de journalist en de moeder in jezelf niet kunt scheiden. Als Malissa vertelt dat haar 8-jarige dochter nog nooit iets van haar verlanglijstje heeft gekregen, en misschien wel helemaal niks krijgt, zie ik mijn even oude dochter voor me.

Ik weet hoe teleurgesteld meisjes van die leeftijd kunnen kijken. Hoe dingen die anders lopen dan ze hoopten, zo’n mensje uit balans kunnen brengen. Ik wéét, zoals elke moeder, hoe het voelt als je een kind niet kunt bieden wat het verdient.

Zwaar gevoel

Ik hang op met een zwaar gevoel. En dat gevoel blijft bij me, terwijl ik aan dit artikel werk. Want het verhaal van Malissa blijkt allesbehalve uniek. 

Ik zoek cijfers over armoede op, spreek deskundigen, bel met goede doelen, en uit alles komt ongeveer hetzelfde verhaal naar voren. Er zijn in Nederland véél gezinnen die geen geld hebben voor pakjesavond. 

Quote

Er zijn in Nederland véél gezinnen die geen geld hebben voor pakjes­avond

In bijna elke klas zitten kinderen die niets krijgen, of veel minder dan klasgenootjes. Gezinnen van wie de omgeving vaak helemaal niet weet hoe krap ze zitten.

Hindernis

En hoewel armoede voor kinderen het hele jaar door een hindernis is - iets dat ze kinderfeestjes, sportactiviteiten en cadeautjes door de neus boort - met Sinterklaas is iets bijzonders aan de hand. Rond Sinterklaas heerst de mythe dat een lieve oude man álle lieve kinderen pakjes komt brengen. Een boot vol.

Tekst gaat verder onder de afbeelding.

De mythe van Sinterklaas: een man die bakken vol pakjes meeneemt voor élk lief kind. Maar niet elk gezin kan dat verhaal voor zijn eigen kinderen waarmaken.
Volledig scherm
De mythe van Sinterklaas: een man die bakken vol pakjes meeneemt voor élk lief kind. Maar niet elk gezin kan dat verhaal voor zijn eigen kinderen waarmaken. © ANP

En in deze tijd van het jaar kunnen kinderen in gezinnen met een krap budget dus gaan denken dat er iets mis is met hén, omdat dingen anders gaan dan bij hun vriendjes. Dat zegt de ene na de andere persoon die ik interview, en het breekt mijn hart.

Gouden randje

Toch kreeg dit verhaal ook een gouden randje. Want zodra het in de krant stond, kwam een gestage stroom mailtjes en telefoontjes op gang. Van mensen die óók geraakt waren door de nare cijfers en de verhalen van geïnterviewden. 

Quote

In deze tijd van het jaar kunnen kinderen in gezinnen met een krap budget gaan denken dat er iets mis is met hén

En die dat gevoel wilden omzetten in actie, door hulp aan te bieden voor de moeder die in het verhaal over haar dochtertjes vertelde: Malissa. 

Héél véél hulp

Er is een sinterklaascomité, dat spontaan aanbiedt wat extra budget in te zetten voor het gezin in Oudenbosch. Verschillende stichtingen die minima helpen, en die mailen dat zij iets voor Malissa en haar kinderen kunnen betekenen. 

En héél veel lezers, die ieder voor zich uitleggen waarom ze vinden dat elk kind een pakje verdient, en dat ze daar iets in willen betekenen.

Quote

Elke lezersreac­tie is even lief en meelevend. Er zit geen vervelend mailtje tussen

Ik stel me zo voor dat elk van die lezers tijdens het lezen zijn of haar eigen (klein)kinderen voor zich zag, zoals ik dat had tijdens het schrijven. Of dat ze zich kunnen herinneren hoe ze zich vroeger zelf voelden, als de pakjes verschenen. 

Misschien is dat waarom zoveel mensen op dit verhaal reageren en hulp aanbieden. Allemaal even lief en meelevend. Er zit geen enkele negatieve reactie tussen.

Pakjesavond

Zóveel mensen vragen om Malissa’s contactgegevens om een pakje te kunnen sturen, dat ze na het weekend vraagt of we mensen door kunnen gaan verwijzen naar goede doelen, zodat ze ook anderen kunnen helpen. 

Want Malissa en haar dochters kunnen dankzij behulpzame lezers tóch een mooie pakjesavond gaan vieren, weet ze twee dagen na publicatie al zeker.

Uitslapen

Vanochtend belde ik Malissa op, de ochtend na pakjesavond. Ik krijg haar eerst niet te pakken. Ze slapen uit, blijkt later, na een drukke maar heerlijke pakjesavond. 

Ongeveer twaalf lezers stuurden daadwerkelijk cadeautjes op, voor de kleine meisjes en Malissa zelf. Haar meiden hebben gekregen wat op hun verlanglijstje stond. Veel meer dan dat zelfs.

Probleem

Daarmee is het grote probleem waar dat artikel over ging nog niet opgelost. Eén op de negen kinderen in ons land groeit op in armoede. Eén op de negen kinderen is niet zeker van goede voeding, warme kleding, een stabiele woonsituatie.

Quote

In Malissa's huis was er op pakjes­avond plezier, en tevreden­heid

Maar in Malissa's huis was er op pakjesavond plezier, en tevredenheid. Omdat mensen ook zómaar bereid blijken een vreemde te helpen, als ze weten dat het nodig is. 

En daarmee is het zware gevoel waarmee ik het eerste artikel schreef, toch grotendeels uitgewist.

Meisje is verdrietig omdat zij geen kadootjes in haar schoen krijgt met sinterklaas.
Volledig scherm
Meisje is verdrietig omdat zij geen kadootjes in haar schoen krijgt met sinterklaas. © Pix4Profs/Joyce van Belkom
  1. Lezers steunen krantenbezorgers: “Stroopwafels aan de deur als blijk van waardering”
    Achter de Schermen

    Lezers steunen krantenbe­zor­gers: “Stroopwa­fels aan de deur als blijk van waardering”

    In Nederland staan elke dag 6000 bezorgers bij het krieken van de dag op om de kranten van DPG Media te bezorgen bij de abonnees. Dat klepperen van de brievenbus is in het dagelijks leven voor veel mensen een vaste waarde en een belangrijk onderdeel van hun ochtendritueel. Opstaan, douchen, ontbijten, mét een verse krant. Zo zijn we dat gewend. Nu het coronavirus Nederland heeft lamgelegd, is de rol van de krantenbezorger nóg belangrijker geworden. De krant is voor veel abonnees een anker, een houvast. En alle zeilen worden bijgezet om die ‘huisvriend’ te blijven bezorgen.